Vijf essentiële eigenschappen voor een U.S. Open winnaar

Tuesday 14-06-2011 19:00 door Anders Dielessen

De tweede van de vier meest speciale weken in professioneel golf is aangebroken, het is U.S. Open week! Nadat Zuid-Afrikaan Charl Schwartzel dit voorjaar The Masters op zijn naam schreef, zullen 156 hoopvolle spelers vanaf donderdag een gooi willen doen naar het tweede major van het jaar. Het U.S. Open zal worden gespeeld op Congressional Country Club. Morgen meer details over deze editie van het U.S. Open specifiek. Vandaag richt ik me op het toernooi in het algemeen, en vijf eigenschappen waarover een speler moet beschikken om aanstaande zondag met de trofee in handen te staan in het bijzonder.

Degelijkheid
De United States Golf Association (USGA) – organisatoren van het U.S. Open – stellen zich elk jaar bij het prepareren van de gastbaan het doel dat de winnende score ongeveer rond par moet komen te liggen. In de praktijk betekent dit jaar in jaar uit: zeer lange holes, bloedsnelle greens, erg krappe fairways en pols brekende rough. Verwacht als deelnemer aan het U.S. Open niet dat je eventjes vier scores onder de 70 binnenbrengt. Integendeel, de ervaren spelers zullen voorafgaand aan het toernooi voor vier rondes van level par tekenen en weten dat ze dan sowieso erg hoog zullen eindigen.

Als er één toernooi is waar het golfmantra “fairways en greens, fairways en greens” geldt, dan is het wel in het U.S. Open. Spelers die de bal in het spel houden zijn absoluut in het voordeel. Liever een ijzer-4 vanaf de fairway naar de green dan een approach met een ijzer-9 vanuit de rough. Een andere U.S. Open wijsheid: met bogeys valt te leven, double bogeys zijn de duivel.

Geduld
De hoge moeilijkheidsgraad van de baan zorgt ervoor dat het zaak is om als deelnemers het geduld te bewaren. Spelers doen er goed aan zich in te stellen op het feit dat birdies schaars zijn en dat er aan een aantal bogeys per ronde niet valt te ontkomen.

In het U.S. Open is een halve kans géén kans. In veruit de meeste gevallen wegen risico’s niet op tegen de eventuele voordelen. U.S. Open winnaars zie je vaak de ballen naar de goede plekken van de green zien slaan en vanaf die plekken zullen ze hun kans op birdie proberen te benutten. Nee, niet alle putts zullen vallen maar op deze manier komt er bijna altijd een par op de kaart en daar is nooit een U.S. Open deelnemer slechter van geworden.

Kalmte
Het spelen van een U.S. Open zet de spelers – vooral later in het toernooi – enorm onder druk. Wanneer op elke hole overal gevaar loert, is het gemakkelijk om domme dingen te gaan doen en tegen erg hoge scores aan te lopen. Recente voorbeelden: Dustin Johnson (complete laatste ronde in 2010), Aaron Baddeley (complete laatste ronde in 2007), Phil Mickelson (slothole laatste ronde in 2006). Spelers doen er goed aan zoveel mogelijk voor de veilige optie te kiezen, de bogeys te accepteren en hun caddy’s al voorafgaand aan het toernooi op het hart te drukken om aan de noodrem te trekken wanneer dat nodig is.

Daarnaast heeft het geen zin om te wanhopen na een op het oog mindere ronde. Als de leider na ronde 1 op -3 staat, is het gemakkelijk te denken dat een score van +4 in dezelfde ronde al fataal is. Niets is echter minder waar: blijf denken aan par als winnende score, maak één of twee rondes van -1 en je zult al weer snel de aansluiting met de top van het leaderboard vinden.

Doelmatigheid
Je zou zeggen dat voor de professionals van de PGA en Europese Tour de waarde van een goed ‘game plan’ bekende kost zou moeten zijn. Speler en caddy bepalen normaal gesproken tijdens hun oefenrondes per hole de strategie zodat ze tijdens de wedstrijd weten hoe ze hun doel voor die hole gaan bereiken.

In het heetst van de strijd wil het nog wel eens gebeuren dat een speler ineens voor een ander pad kiest, vaak met desastreuze gevolgen. Juist onder druk is het prettig om over zo weinig mogelijk zaken na te hoeven denken en de vooraf bepaalde route naar het doel in stand te houden.

Koelbloedigheid
Op de zeer verraderlijke en moeilijke greens van een U.S. Open zijn de spelers waarbij de zenuwen weinig vat krijgen sterk in het voordeel. Niet voor niets was Tiger Woods in het verleden erg succesvol in deze toernooien, elke putt van korte afstand ging bij Woods koelbloedig in de hole.

In een U.S. Open rollen verder door dan je lief is. Dit zorgt ervoor dat je aan de lopende band putts van zo rond de meter aan het maken bent. Dit is al niet leuk op donderdag, maar helemaal verschrikkelijk op zondag..

Niet alleen óp de green komt een koelbloedige speler tot zijn recht in het U.S. Open, ook rónd de green komt deze eigenschap goed van pas. Geen enkele U.S. Open winnaar raakt alle greens en daarom is een goed kort spel een absolute must voor een goed resultaat op Congressional. Wanneer de twijfel niet toeslaat bij het slaan van de pitches en chips is er altijd een redelijke kans om par te redden.

Concluderend
Bij het doorlezen van bovengenoemde eigenschappen zal misschien duidelijk ook geworden zijn wat een U.S. Open niet is: een risico nemende beuker, het publiek opzwepend, die gaat voor elke vlag. Nee, een U.S. Open winnaar wint door ‘saai’ spel. Niet de speler met de meeste wereldslagen zal er met de overwinning vandoor gaan, maar juist de speler die de minste rare dingen doet.

Is dat het leukste golf om naar te kijken? Zeker niet, althans niet als dit type golf het hele jaar door gespeeld zou moeten worden. Voor een aantal keer per jaar, en zeker in het U.S. Open, is het echter ook wel eens mooi om de wereldtoppers te zien vechten tegen zichzelf en de baan.