Sinds wanneer is ‘methode’ een vies woord?

Tuesday 16-11-2010 10:40 door Meindert Jan Boekel

Het schijnt de nieuwste hype te zijn: als coach te roepen dat je niet een methode leert, maar dat je de speler coacht. Maar wat wil dat nou eigenlijk zeggen en waarom wordt het gezegd?

Laten we eerst eens gaan bepalen wat een methode is:

1. Denk-en werkzwijze die wordt gevolgd bij het oplossen van een wetenschappelijk probleem of van een praktijkprobleem;
2. de specifieke manier van werken die wordt gekozen om welbepaalde educatieve doelen te bereiken

Bron: Woordenboek.nl

Je ziet, het wordt al onmiddellijk interessant! Als je dat zo leest mag je toch hopen dat iedere coach daarvan gebruikt maakt om je verder te helpen en niet maar lukraak wat gaat doen en roepen in de hoop dat het werkt. De zogeheten “throw and see what sticks”-methode. Oeps, dat is ook een methode! maar eh …. dan is bijna alles een methode? Dus ‘de speler coachen’ ook!

De vraag lijkt terecht of deze coaches, die zich publiekelijk distantiëren van methodes, wel weten waar ze het over hebben. En als dat zo is, waarom ze het dan alsnog zeggen. En als dat niet zo is, wat is dan de basis van hun kwalificatie als coach? Netwerk, mazzel? Niet echt dingen die je in je CV zou zetten lijkt me.

Het lijkt haast of er een bepaalde smaak aan methode gegeven wordt en dan bij voorkeur een hele vieze. De smaak van rigide, cult, duister, beperkt en verplicht. Alsof iedereen hetzelfde is, hetzelfde zou moeten doen. Of dat zo is hangt echter geheel van de inhoud methode af natuurlijk.

Het feit dat een bepaalde coch een methode omschrijft en publiceert zou niet beslissend horen te zijn of iets als een methode gekwalificeerd wordt. Ook coaches die niets omschrijven beschikken over een methode en over voorkeuren. Ze zullen bepaalde vragen stellen, aan de hand daarvan een traject kiezen en een beeld gaan vormen van een eindresultaat en daar met de speler naar toe werken.

Het enige verschil tussen omschreven en vaag is dat de ‘methodcoach’ makkelijker verantwoordelijk gehouden kan worden voor zijn methode en degene die niets omschrijft schijnbaar niet. Een vreemde situatie lijkt me zo. Door je in stilzwijgen te hullen kan je maar van alles doen zonder verantwoording af te leggen?

In principe lijkt de conclusie in ieder geval wel gerechtvaardigd dat alle coaches gebruik maken van een methode en misschien zelfs van een systeem.

S&T is in ieder geval een systeem, een methode en een model. Dat maakt het inzichtelijk, meetbaar, werkbaar en geeft de speler de mogelijkheid om ook zelf te controleren. En daar zijn we trots op!

Dit artikel is ook verschenen op de persoonlijke website van Meindert Jan Boekel.