Op zoek naar handicap 18 – laatste deel & epiloog

Monday 02-08-2010 8:00 door Andre Holt [2 reacties]

Het overviel me, het overkwam me en toch deed ik het zelf. Afgelopen vrijdag viel tijdens de herenwedstrijd alles samen. Ik zat in de flow, mentaal klopte alles en had ook de daarbij behorende dosis geluk, niet veel maar net genoeg om de mindere ballen toch goed terecht te laten komen en de langere puts net te laten vallen.

Na een ronde van 92 slagen bruto, netto 69 (twee beter dan baan en handicap), stond de stableford teller op 40 punten. Dat de stableford score beter was dan de bruto score doet vermoeden was het gevolg van een 10 op de par 5 13de. Een, door een drive te ver naar links, lastige 2e slag kwam in een fairwaybunker terecht en vanuit deze bunker sloeg ik de bal net out of bounce. De drop in de bunker leverde een ingebedde bal op, gevolg slechts 15 meter terreinwinst met de volgende slag. Dan is een hoge score gauw gemaakt.

Dat het met de mentale weerbaarheid wel goed zat, bleek toen ik op de volgende twee holes met een bogey en een par weer 2 slagen ten opzichte van mijn handicap won. Op 16 (par 5) was er een bogey ondanks een waterbal. Eindigde de ronde in stijl met een par op de lastige 18e hole.

Met 17 holes in 82 slagen, 6 beter dan mijn handicap en 2 beter dan mijn beoogde handicap, kwam ik akelig dicht bij één van mijn doelen: een rondje onder de 90. Na dit weekend staat mijn handicap op 19,2, ook dicht bij mijn doelstelling.

Epiloog
Gevoelsmatig heb ik mijn doelen bereikt. Criticasters zullen er op wijzen dat dit getalsmatig niet het geval is, die slag is hun. Maar voor de zoektocht vind ik het genoeg. Dus tijd voor een finale terugblik op de afgelopen maanden.

Ik begon dit jaar met een handicap van 22,3 en dat was weer vijf slagen beter dan aan het begin van het jaar daarvoor. Mijn wat vage doelstellingen voor dit jaar werden geconcretiseerd na een gesprek met Anders Dielessen over deze blog: handicap 18 en een rondje onder de 90.

Anders dan in het jaar daarvoor werd er ook bewust gewerkt aan het behalen van de gestelde doelen. Heb les genomen, ik ging mijn scores analyseren en ook de mentale kant werd onder handen genomen en dan met name de preshot routine. Zonder de technische kant te kort te doen was het vooral het laatste wat voor mij dit jaar het verschil heeft gemaakt.

De SCoreANalyseKaart (SCANK) is nuttig, maar ik heb gemerkt dat hij voor mij tijdens de wedstrijd storend werkt. Afgelopen vrijdag was ik de SCANK, (on)bewust, vergeten en dat werkte bevrijdend. Ik heb gemerkt dat ik te veel bezig ben wat ik moet noteren, vind het zelf beter om hem na de wedstrijd in te vullen.

De rest van het seizoen ga ik gewoon lekker spelen en kijk wel of er nog iets afgaat van de handicap. Sportief hoop ik de tweede dag van het strokeplay kampioenschap te halen en zo hoog mogelijk te eindigen in het klassement van de ballenlawine die gekoppeld is aan de herendagen (gebaseerd op totaal van de beste 8 stableford scores uit 12 wedstrijden). Zoals de naam al doet vermoeden levert een plaats bij de beste 15 een oplopend aantal ballen op en die zijn altijd meegenomen.

In de wintermaanden kan er dan weer gewerkt worden aan de techniek om dan zo goed mogelijk voorbereid aan de start van het nieuwe seizoen te staan. Zoals in een eerdere blog opgemerkt ben ik dit jaar eigenlijk te laat begonnen met lessen, wat zijn invloed had op de prestaties in het begin van het seizoen.

Zou deze gelegenheid willen aangrijpen op een paar mensen te bedanken.

Anders Dielessen van Golfvisie, voor het platform waarop ik wekelijks mijn ervaringen met anderen kan delen.
Rick Logmans van Golfschool Hitland, voor zijn goede aanwijzingen en zijn gedegen aanpak.
Bas Keder van Personalgolfcoaching, voor zijn spontane initiatief en zijn meer dan bruikbare lessen en aanwijzingen.
Irma voor haar geduld en ruimte die zij mij geeft voor het beoefenen van een hobby die (helaas) niet de hare is.

De tijd is gekomen om te stoppen met een blog over mijn zoektocht naar handicap 18. Daarover heb ik eigenlijk niets meer te vertellen en het lijkt me goed om de lezers daar niet meer mee lastig te vallen. Het ego strelen heeft zijn grenzen bereikt.

Maar er is nog genoeg om over te schrijven, vooral over de zaken die zich afspelen in de marge van de mooie golfsport. Die kleine dingen die soms onopgemerkt blijven. Daarom blijf ik graag een bijdrage leveren aan Golfvisie in de vorm van een blog met de titel “In de marge”.