Luke Donald verslaat kersverse nummer 1 van de wereld Martin Kaymer

Monday 28-02-2011 15:00 door Anders Dielessen [1 reacties]

‘Luke Donald’s disease’ is een term die een paar jaar geleden is bedacht voor een Amerikaanse golfjournalist om spelers te beschrijven die genoegen lijken te nemen met het behalen van sub(top) klasseringen, lekkere cheques en bij wie de echte drang om te winnen niet lijkt te bestaan. De schrijver nam Donald als naamgever van deze ‘ziekte’ omdat hij het schoolvoorbeeld zou zijn van dit type speler.

Op zich is het niet zo vreemd dat de journalist bij Donald uitkwam. Ondanks zijn duidelijke talent, won Donald niet veel. Tot gisteren had Donald in de afgelopen vijf jaar maar één keer gewonnen. Ondanks dat stond hij toch in de top-10 van de wereldranglijst. Dit leek vooral te komen doordat hij vaak in de laatste ronde van het toernooi – wanneer hij niet meer kon winnen – toch een goede ronde neerzette en zo via de achterdeur een mooie klassering boekte.

Er zit dus wel iets van waarheid het label dat Donald op zich geplakt kreeg, maar zelf heeft Donald altijd aangegeven geen genoegen te nemen en wel degelijk toernooien op zijn naam te willen schrijven. Ik denk zelf ook dat dit geen faire typering is geweest van Donald, winnen is nou eenmaal niet zo gemakkelijk als het soms lijkt en het niveau dat hij jarenlang heeft gehaald, haal je niet zonder drive om te presteren.

Hoe dan ook, na zijn zege gisteren in het Match Play Championship kan dit label sowieso de prullenbak in. De manier waarop hij won was niet minder dan indrukkwekkend te noemen. Nooit hoefde hij de 18de hole te spelen, zelfs tegen Martin Kaymer kwam hij nooit in de problemen en won hij met 3&2. Voor Donald is dit zijn derde zege op de PGA Tour en is hij met stip naar de derde plek op de wereldranglijst gestegen.

Op die wereldranglijst is Martin Kaymer dankzij zijn finaleplaats de nieuwe nummer 1 van de wereld geworden. Hij is na Bernhard Langer de tweede Duitser die deze mijlpaal bereikt. Bijzonder is verder dat de eerste vier plekken op de ranking nu door Europeanen worden ingenomen: Na Kaymer volgen Lee Westwood, Donald en Graeme McDowell. Sinds 1992 (toen Ian Woosnam, Nick Faldo, Jose Maria Olazabal en Seve Ballesteros) is dit niet meer voorgekomen.

De eerste rondes van het Match Play Championship heb ik in deze blog al beschreven, daarom tot slot nog een paar korte opmerkingen:

- Mijn god wat speelt J.B. Holmes traag. Dit wisten we al, maar doordat er in zijn kwartfinale tussen Bubba Watson zo weinig andere dingen gebeurden in de baan werd dit helemaal pijnlijk uitvergroot. Wanneer gaan de laffe officials hier nou eens paal en perk aan stellen?

- Bubba Watson lijkt overigens uit te groeien tot dé beste Amerikaanse speler van het moment. Hij won een paar weken geleden al het toernooi op Torrey Pines en boekte deze week een prima vierde plaats. Hij verloor de troostfinale overigens met 2&1 van Matt Kuchar. Daarnaast is hij één van de leukste spelers om te volgen: er is niets wat hij niet met een bal kan.

- Martin Kaymer heeft nooit bekend gestaan om zijn kledingstijl, deze is altijd degelijk maar niet baanbrekend te noemen geweest. Hier kwam dit weekend echter verandering in. In de koude woestijn droeg hij een col om zich te beschermen, iets wat de Amerikanen nog nooit hadden gezien.

- Kou in de woestijn? Jazeker, net als tijdens het Phoenix Open was het zeer frist. Voorafgaand aan de finale lag er zelfs een laagje sneeuw op de baan. Bizar om te zien.