In de marge.. – Deel XXX - Arrogantie

Saturday 17-09-2011 8:00 door Andre Holt

Dit is mijn 30ste blog in de serie “In de marge…”, omdat hoofdredacteur Anders Dielessen ooit bedacht heeft om de Romeinse nummering te hanteren staan er daarom drie kruisen boven deze blog.

Drie kruisen hebben voor mij altijd een speciale betekenis, als Amsterdammer associeer ik dit altijd met het wapen van Amsterdam en sinds vorig seizoen met de drie sterren die de Ajax spelers op hun shirt mogen dragen als symbool voor dertig landskampioenschappen.

Nu ruim 25 jaar geleden vond deze geboren en getogen Amsterdammer de liefde van zijn leven. Om bij mijn lief te kunnen zijn pakte ik mijn boeltje op en verliet mijn geliefde stad om mij te settelen in een plaatsje onder de rook van Rotterdam. Vaak, als ik zelf onthul, of als iemand het opmaakt uit mijn uitspraak van bepaalde woorden, dat ik uit Amsterdam kom, krijg ik de vraag “Mis je Amsterdam niet?”.

Het antwoord is dan altijd tweeledig. Als woonstad mis ik Amsterdam niet, maar af en toe mis ik de dynamiek van deze unieke stad wel. Maar wat ik zeker wel regelmatig mis is de Amsterdamse bravoure, de grote mond, het rap van de tongriem gesneden zijn en het volkomen vertrouwen in het eigen gelijk kortom de Arrogantie waarmee de hoofdstedelingen van nature behept zijn.

Voorbeeld: als bestuur van Golfclub Hitland hebben wij begin dit jaar ambitieuze toekomstplannen onthult, ambities met betrekking tot het overnemen van de exploitatie van de baan en op termijn uitbreiding en verbetering van de baan. Ambities waarvan wij zelf ook niet kunnen voorspellen of ze daadwerkelijk gerealiseerd worden.

Maar we hebben een doel en we gaan keihard aan de slag om dit doel te verwezenlijken. Nu zijn er naast de gebruikelijke kritiekasters die de plannen direct als onzinnig bestempelen, natuurlijk ook leden die positief reageren op onze ambities. Maar ook deze, in of onder de rook van Rotterdam wonende lieden, eindigen hun reactie zonder uitzondering met een opmerking in de trant van “maar ja, we zullen wel zien, het is wel erg ambitieus”.

Dan mis ik de arrogante houding van de bewoners van mijn geboortestad. Want zij kunnen je direct nog beter dan jijzelf vertellen waarom het een goed plan is en waarom het niet kan mislukken. Want Amsterdammers hebben een attitude van “wij zijn de beste en we weten het het beste tot dat het tegendeel bewezen is”.

Dus zult u begrijpen dat ik mijn hart op kon halen, toen de bekendste van alle Amsterdammers deze week te gast was bij Pauw en Witteman. Slim hadden deze heren geen andere gasten uitgenodigd, want als Johan Cruijff aan het woord is dan is alleen hij aan het woord. Johan heeft altijd gelijk en weet alles tot de essentie terug te brengen, te versimpelen. Zelfs over de crisis en de commotie over Griekenland zei hij dingen die hout sneden en waar de gewone man iets mee kan. Hij bekijkt de zaken vanuit een oprechte verbazing, waarom maakt met het zichzelf zo moeilijk. Hou het simpel.

Toen ik hem gepassioneerd over zijn foundation hoorde praten en over waarom je sporters een kans moet geven binnen je bedrijf, ook al hebben ze de juiste papieren niet, bekroop mij de volgende gedachte.

De Nederlandse golfwereld heeft een Cruijff nodig, een icoon. Dan alleen kunnen wij een golfnatie van belang worden. Dus moeten wij de nieuwe generatie golfers onderdompelen in de Amsterdamse mentaliteit, naast het ontwikkelen van hun technische vaardigheden ook hun arrogantiefactor verhogen. Ze moeten de overtuiging hebben dat ze de beste zijn en dat ze ook alles vanuit dat perspectief moeten benaderen. Ze zullen dan niet altijd aardig zijn, maar wel winnaars. Of dacht u dat Rory McIlroy, Martin Kaymer en al die andere buitenlandse toppers niet zo dachten? Jack Niclaus, Arnold Palmer en vele andere toppers uit het verleden zullen allemaal beamen dat ze soms zeer egoïstisch in de weer waren.

Sinds ik vorige week een aantal topgolfers van iets dichterbij heb mogen meemaken tijdens hun ronde op het KLM Open, loop ik rond nog meer met de vraag “wat maakt nou het verschil tussen hun, en het grote leger getalenteerde golfers wat daar niet rond loopt?”

Het zijn in ieder geval niet de technische vaardigheden, dus kom je uit op de mentale kant, het geloof in eigen kunnen en de arrogantie om alles en iedereen ondergeschikt te maken aan jouw prestatie.

Aardig zijn kan altijd nog!