In de marge.. – Deel XXVIII - Even wachten

Friday 09-09-2011 6:30 door Andre Holt [3 reacties]

Alles was perfect geregeld. Op vertoon van mijn parkeerkaart mocht ik voor het eerst van mijn leven met mijn auto de voor de organisatie c.q. vrijwilligers van het KLM Open gereserveerde parkeerplaats oprijden.

Overtuigd dat we de laatste serieuze regen van de dag achter ons hadden, liep ik vol trots de ingang in die voor gewone bezoekers ontoegankelijk was. Geen lange wandeling maar binnen enkele minuten stond ik in het hart van het KLM Open.

Aanmelden, kledingpakket ophalen, wat eten, het ging allemaal even vlot. Rustig omkleden en toewerken naar half twaalf. Het tijdstip waarop het zou beginnen, vanaf dat moment werd mijn shift ingedeeld. Dat had in al die mails gestaan die ik vooraf had gehad en dat werd, ondanks dat het toernooi met drie kwartier vertraging was begonnen, niet tegengesproken.

Maar half twaalf werd kwart voor één. Na bemoedigende woorden van toernooidirecteur Daan Slooter, was er tijd om even wat sfeer te gaan snuiven. Beste plaats daarvoor was de tribune bij de afslag van hole 1 en de green van hole 18. De op hole 9 gestarte flights kwamen daar nog langs. We konden een aantal birdies bewonderen op 18, maar deze kleurde de carry boards niet rood, blauw – de kleur voor ‘boven par’ – was de overheersende kleur.

Op tijd terug naar het crew café, want een vrijwilliger neemt zijn taak serieus en volgt de instructies nauwgezet op. Dus bleven we rustig wachten, na de mededeling dat het kwart over één werd. Toen tegen half twee de eerste namen werden omgeroepen om zich te melden voor instructie en ophalen van PDA’s, walkie talkies en carry board, maakte enige opwinding zich van ons meester: het gaat beginnen! Maar dat dacht Pluvius ook, en ongeveer gelijktijdig werd in de hemel de kraan opengezet. Het kwam met bakken naar beneden.

‘Play suspended’ voor 20 minuten, spelers blijven in de baan. Meer regen, spelers gaan naar binnen. Langzaam druppelen de marshals en recorders ook het crew café binnen, eigenlijk is deze tent niet op zoveel mensen berekend, maar het lukt. De dames van catering maken overuren maakt het lukt om iedereen van eten en drinken te voorzien. Iets wat uitstekend verzorgd was.

Om drie uur wordt er besloten of we vandaag nog verder gaan, nog wat regen, kwart over vier gaan we de baan in, nog een buitje, kwart voor vijf, we geloven er bijna niet meer in. Het lijkt een verloren dag te worden. Als de marshals en recorders weer de baan ingaan om de reeds gestarte flights in staat te stellen hun ronde af te maken, wordt het steeds leger in het crew café. Net als we ons afvragen of we een mededeling gemist hebben, worden de eerste namen van de middagploeg omgeroepen.

Als ik instructie krijg van de jongens die scepter zwaaien over de recorders, merk ik dat de dag voor hun erg lang is geweest, meligheid heeft toegeslagen. Dat ik de spelers niet moet hinderen, niet in hun puttinglijn moet gaan staan en dat ik niet een positie tussen de camera en de reclameborden moet innemen, was mij na het lezen van alle instructies al duidelijk geworden.

In een obscure keet naast het crew café is het hart van de recording van de Europese Tour gevestigd. Daar krijgen we van een bijna onverstaanbare Engelsman verdere instructie over gebruik van PDA en carry board. Kijk mijn ogen uit, wat een gribus, achter de schermen is het dus zeker geen glitter en glamour.

Niemand houdt mij tegen als ik onder de tribune naar de teebox van hole 1 loop. Op mijn bord staan de namen van Johan Edfors, David Horsey en Paul Lawrie. Als zij de teebox oplopen hebben zij enkel oog voor elkaar en de recorders krijgen niet de handdruk waarop ze gehoopt hadden.

Hole 1 is voor een carry boarder een ware hel, zeker als Edfors en Lawrie bogey maken dit betekent acht bordjes uit een krap tasje vissen en binnen enkele seconden op het bord plaatsen. Gelukkig maakt Horsey een par, dat zijn maar twee bordjes. Op hole 2 zorgt Edfors weer voor werk want met zijn eerste van drie birdies, poetst hij de bogey van hole 1 al weer weg.

Daarna komt er wat meer routine en trots draag ik het bord door de baan heen, waarbij ik me bij hole zeven even bedenk, waar doe ik dit voor? Want zo rond zeven uur zijn er nog maar weinig toeschouwers aanwezig en zeker niet op de verste holes van de baan. Eigenlijk is dat niet helemaal waar, maar de meeste toeschouwers lopen met de flights achter ons mee. Af en toe kan ik een glimp meepakken van Rory McIlroy die in de flight achter ons loopt. Daarnaast horen we af en toe veel applaus en wat geschreeuw, desondanks kleurt het carry board van die flight geheel blauw.

In mijn flight is Edfors op dreeft, geconcentreerd speelt hij zich naar een score van -2 na negen holes. Zo rond kwart voor acht klinkt de toeter en is de werkdag van de heren ten einde. Hole 9 wordt uitgespeeld, men was toch al op de green. David Horsey heeft pech op de greens, de putts gaan telkens rakelings langs de cup. In plaats van 1 of 2 onder, staat hij door twee ongelukkige bogey’s aan het eind van de dag op +2. Paul Lawrie had het moeilijk, moest veel up and downs maken, wat twee keer niet lukte. Door een goede birdie op de slothole hield hij de schade beperkt tot -1.

Als de heren pro’s en hun caddies met karretjes van de organisatie teruggebracht worden naar het clubhuis, lopen wij terug van hole 9 naar het crew café. Een langere wandeling is er niet en het wordt nu snel donker. Spullen inleveren en dan even wat drinken.

Op vrijdag kan de middagploeg, waar ik toe behoor, langer uitslapen. Wij worden pas om twee uur verwacht, het zal dus wel weer een latertje worden.

In de auto op weg naar huis, bedenk ik mij dat ik rond half tien thuis zal zijn. Twaalf uur nadat ik mijn woning had verlaten om op weg te gaan naar Hilversum. Anderhalf uur rijden, twee uur in de baan en acht en een half uur wachten. En toch het gevoel hebben dat het een goed bestede dag was.