In de marge.. – Deel XXVII - Varia

Friday 19-08-2011 12:41 door Andre Holt [3 reacties]

The best golfer never to have won a major
Jarenlang was, deze minst begeerde aanduiding in het golf, voorbehouden voor Phil Mickelson. Nadat hij eindelijk de ban gebroken had, werd Sergio Garcia vaak van dit label voorzien. Nu zijn het Lee Westwood en Luke Donald die beide aanspraak maken op dit predicaat. Op basis van de wereldranglijst lijkt Luke Donald de meeste aanspraak te maken op deze verre van eretitel, maar eigenlijk behoort hij toch meer aan Lee Westwood toe. Hij is al vele jaren steeds een kanshebber, kwam een aantal keren dichtbij maar heeft het nog nooit kunnen afmaken.

Hoe frustrerend moet het dan voor beide heren zijn, als een rookie na zijn 24ste wedstrijd op het hoogste niveau en na zijn eerste major, zich wel majorwinnaar mag noemen. Wat er ook verder gebeurt in de carrière van Keegan Bradley, hij zal altijd deel blijven uitmaken van het selecte gezelschap van majorwinnaars. Iets waarvan Lee en Luke nog steeds van dromen, maar gelukkig voor hun heeft Darren Clark aangetoond dat het ook nog laat in je carrière kan gebeuren dus ze hoeven nog niet te wanhopen.

“Mijn beste jaren gaan nu pas komen”
Tot mijn verbazing stond boven deze kop van een artikel in de Golf Weekly niet een foto van Joost Luiten maar van Robert-Jan Derksen. Want was het niet Robert-Jan die vorig jaar de golfwereld liet weten dat hij over een paar jaar zijn shirtje met opstaande kraag definitief in de kast zou hangen?

Op de vraag of hij nog steeds progressie kan maken, gaf hij het ambitieuze antwoord “mijn beste jaren gaan nu pas komen”. Om vervolgens uit te leggen dat hij na het winnen van een toernooi op de Europese Tour en het daarmee verdienen van het speelrecht voor een aantal jaren, graag nog een poging ging wagen om op de Amerikaanse Tour te gaan spelen.

Het hele interview versterkte het beeld van een ambitieuze golfer die nog vele jaren op de tour voor zich heeft, een schril contrast met het beeld van de golfer die het allemaal wel gezien had en op het punt stond om de golftas aan de wilgen te hangen, dat hij vorig jaar steeds in interviews opriep. Hoewel ik die ambitieuze golfer het allerbeste wens, weet ik niet welk van de twee beelden nu het meest realistische is.

Christel of Dewi-Claire?
Op de website van Golf Weekly wordt ook met grote regelmaat via een poll de mening gevraagd van de lezers. Meestal zijn deze vragen al niet briljant, maar deze week was het aan de lezers voorgelegde dilemma toch wel van uitzonderlijk ver gezochte klasse.

“Christel Boeljon is doorgebroken. Dewi-Claire Schreefel presteert heel goed. Wie van de twee heeft het over 15 jaar het verst geschopt als Tourgolfster?”

Wat moet je nou met zo’n vraag? Trouwe lezers weten dat ik sowieso van mening ben dat voorspellen een bezigheid is waar we ons ver van moeten houden, maar nu een uitspraak doen over het verloop van een carrière van 15 jaar is toch wel al te zot.

Laten we gewoon blij wezen dat beide dames het zo goed doen. Beide zorgen er voor dit seizoen voor dat onze blik vaak al kan blijven hangen in de top van het klassement. Dit in tegenstelling tot onze heren op het hoogste niveau, dan moeten we vaak het hele klassement door worstelen om met een zucht te constateren dat ze weer eens onderaan bungelen.

Christel Boeljon in het team voor de Solheim Cup dat geeft de burger moed, wellicht een idee voor “The Dutch” om een gooi te doen naar het organiseren van een wedstrijd in het kader van deze tweestrijd tussen USA en Europa?

Waarom ik niet?
Op mijn werk kan ik mij met een gerust hart de beste golfer noemen. Niet zo moeilijk als je de enige golfer bent met een handicap en de rest niet verder komt dan een ooit behaald GVB en zeker niet regelmatig golft. Twee van mijn mede MT leden hebben zelfs hun GVB behaald na een speed cursus van drie dagen en hebben zelf toegegeven dat je dan niet echt leert golfen.

Maar helaas was het zijn van de beste niet het criteria toen deze twee collega’s werden uitgenodigd voor een rondje op de Dutch. Toen bleek maar weer eens het gaat er niet om wat je kan, maar wie je kent. Beetje afgunstig was ik natuurlijk wel, want welke golfer wil niet een keer op deze baan spelen. Mijn collega’s hebben genoten van de ambiance en de luxe die de Dutch uitademt. De baan was prachtig, maar wel erg moeilijk naar hun eigen zeggen.

En ik dacht maar steeds, met een groene gloed om mijn hoofd, waarom laten ze hun toe? Is golfvaardigheid dan geen criterium? Gaat het dan alleen maar om geld?

Wil ik eigenlijk wel
Er zijn nog zoveel banen in Nederland waar ik een wel een keer zou willen spelen. Misschien wel op alle banen, maar dat lijkt me meer een project voor als ik ooit nog eens met pensioen mag, een moment dat nu met elke nieuwe regering weer verder weg van het heden komt te liggen, maar dat terzijde.

Maar de wetenschap dat nog niemand ooit zijn handicap heeft gelopen op de Dutch, doet mij twijfelen aan het feit of ik wel zo graag op deze baan zou willen spelen. Een uitdaging is prima, maar onbegonnen werk daar zit niemand op de wachten.

Vraag me daarom ook af of dit initiatief, in deze vorm, wel een lang leven is beschoren of gaat het alleen maar om de ambiance en is het golf van ondergeschikt belang?

Wie het weet mag het zeggen, snelste manier om dat te doen is gebruik maken van het vakje comment.