In de marge.. - Deel XXV - Tiger, golf .. wat nu!?

Thursday 28-07-2011 10:26 door Andre Holt [3 reacties]

De belangrijkste feiten zijn bekend, maar er blijft toch veel om over te gissen. Dus het trekken van conclusies en voorspellingen doen voor de toekomst is onbegonnen werk. Toch worden er wekelijks vele gesproken en geschreven woorden besteed aan juist die twee dingen. Zeker gaat als het om de golftoekomst van Tiger Woods.

De belangrijkste feiten zijn bekend, dus daar hoeven we het niet meer over te hebben. Toch neem ik de vrijheid om nog één opmerking te maken. De blessures en de gevolgen van het vreemd gaan moeten niet op één hoop worden gegooid. De blessures zijn het gevolg van jarenlang roofbouw plegen op het lichaam, het gevolg van slijtage en constante overbelasting. Daar moeten lessen uit worden getrokken, wellicht ook door generaties nieuwe golfers die op zoek naar eeuwige roem de trainingsintensiteit van Tiger proberen te evenaren of zelfs te overtreffen.

Volgens een collegaatje zit het vreemd gaan bij mannen in de genen en daar doen we het dan maar mee. Al vraag ik mij nog steeds af hoe hij het zolang verborgen heeft weten te houden, zeker gezien de omvang van de groep vrouwen waarmee hij het bed gedeeld zou hebben. Als Tiger als vanouds was blijven presteren op de golfbaan was deze episode in zijn leven snel naar de achtergrond verbannen. Oud nieuws, de krant waarin de volgende dag de vis wordt verpakt.

Maar daarnaast is de heer Woods ook schuldig aan het beroven van de golfwereld van een vast ankerpunt. Zijn frequente afwezigheid in de afgelopen jaren en de onduidelijkheid over zijn terugkeer, zijn een ramp voor de professionele volgers van het golfcircus. Voor de journalisten was hij de vaste maatstaf waar tegen zijn eigen presteren en dat van anderen werd afgezet. Zijn zoektocht naar het breken van het meest magische record in de golfwereld, was een permanente inspiratiebron voor de pers. Men wou allemaal deel uitmaken van de geschiedenis, door erbij te zijn als het gebeurde of als eerste te hebben voorspeld dat het niet ging gebeuren.

TV uitzendingen werden rond hem opgezet, iedere beweging werd geregistreerd en daar omheen werden de andere figuranten in beeld gebracht. Als één van deze figuranten op een goede dag de hoofdrol opeiste, dan was dat ook weer een verhaal. Maar aan het begin van ieder belangrijk toernooi was Tiger toch weer de vaste waarde waarom alles heen werd gebouwd.

Daar zit dan ook net het probleem van zijn afwezigheid in. Het vaste ankerpunt is van het toneel verdwenen en er is eigenlijk geen opvolger.

In bijna iedere sport wordt gekenmerkt door perioden van een alles overheersende tweestrijd om de macht. Federer versus Nadal, Evert versus Navratilova, Nicklaus versus Palmer etc. etc. etc.

Het patroon is altijd heel herkenbaar, één van de twee is de heerser. Degene die alles wint en aan top van de Olympus staat. In eerste instantie oogst hij bewondering en lof, maar na een tijdje wil het publiek dat er een uitdager op staat. Want het publiek heeft altijd sympathie voor de underdog. Niets voor niets mist Phil Mickelson Tiger het meeste, want nu is hij zijn positie van sympathieke underdog aan het verliezen. Wat lastig is zeker nu ook hij in een negatieve prestatiecurve terecht gekomen is. Waarover met bijna geen woord gerept wordt in de pers. Het gevolg van het stempel sympathiek. Aan de andere kant oogst de heerser bewondering maar geen sympathie, dus worden heldendaden beschreven in de stijl van een epos en worden negatieve zaken groot uitgelicht. Men staat dan klaar om met in venijn gedoopte pennen klaar hem verbaal neer te sabelen.

De uitdager gaat de strijd aan met de heerser. In het begin wint de heerser en zet de uitdager op zijn plaats, maar moet ook toezien hoe de uitdager steeds dichterbij komt. Voor het publiek is de periode dat ze aan elkaar gewaagd zijn het leukste, dan is de uitkomst van de tweestrijd niet meer te voorspellen. Uiteindelijk neemt de uitdager de macht over en begint zijn periode waarin hij met harde hand regeert en alle prijzen binnen sleept. Natuurlijk stribbelt de oude heerser in het begin nog even tegen, maar uiteindelijk moet ook hij erkennen dat hij als Alfa mannetje vervangen is door een ander Alfa mannetje. Dus zo ziet men maar dat sport niet zo ver af ligt van de dagelijkse gang van zaken in het dierenrijk.

De golfwereld is in verwarring omdat, door het plots wegvallen van Woods, ze beroofd is van de traditionele machtsovername. Men is amechtig op zoek naar een nieuw ankerpunt. Deze kon helaas niet gevonden worden, niet tussen de oude uitdagers zoals Phil en Sergio. Maar ook nog niet tussen de nieuwe generatie.

Omdat de natuurlijke balans verstoort is, worden de talenten te vroeg aangemerkt als de nieuwe heerser. Kaymer, McIlroy, Fowler, Kim, D. Johnson ze zouden het allemaal kunnen worden maar ze zijn het nog niet. Ze hebben nog tijd nodig en zijn wellicht wel blij met het feit dat er in de persoon van Luke Donald een tussenpaus is opgestaan.

Hoewel ik zelf een groot fan ben van Luke Donald is hij niet de aansprekende figuur die voor lange tijd zal heersen over de golfwereld. Hij is die golfer die het publiek het gevoel geeft dat je ook alleen met hard werken de top kan bereiken. Zijn uitstraling van de gewone jongen wars van ster allures is charmant maar zal hem aan de andere kant uiteindelijk belemmeren om echt de troon te bestijgen.

Dus worden er nog dagelijks vele pagina’s volgeschreven over de return van Tiger, over de kans die hij als nog het magische record van Jack zal breken, over het weer beklimmen van de Olympus.

Omdat eigenlijk niemand antwoord kan of durft te geven op de vraag, die niet op laatste plaats ook op hun zelf van toepassing is: Wat nu?