In de marge.. - Deel XXIV - It’s lonely at the top

Saturday 23-07-2011 15:54 door Andre Holt

Vaak sympathiseer ik met mensen die moeilijke en niet zelden impopulaire beslissingen (moeten) nemen. Waarom? Omdat ik genoeg van dit soort beslissingen heb genomen of heb moeten nemen om mij te kunnen verplaatsen in hun situatie. Het werkwoord ‘moeten’ wordt hier niet zomaar gebruikt. In heel gevallen dwingt een bepaalde situatie, gebeurtenis of reeks van gebeurtenissen je om bepaalde beslissingen te nemen. Beslissingen die niet zelden grote effecten hebben voor mensen om je heen of mensen waarvoor jij verantwoordelijk bent.

De keren dat niet ingewijden (volledig) begrip hebben voor de genomen beslissing zijn op één hand te tellen. Ze kennen niet alle feiten en de kun je vaak om uiteenlopende redenen ook niet allemaal uit de doeken doen. Je weegt alle belangen af, en aan het eind van de dag neem je een beslissing en aanvaard je de consequenties daarvan.

Het ontslaan van medewerkers is een voorbeeld van zo’n beslissing. In het geval van slecht functionerende en onaangename medewerkers is dat niet zo’n probleem, die ziet iedereen liever vandaag dan morgen vertrekken. Niet zo goed functionerende en symphatieke collega’s hebben meer krediet, dan is er onbegrip. Maar je bent helemaal een kwade genieus als je van mening bent dat het tijd wordt dat die wel redelijk functionerende symphatieke medewerker eigenlijk verdere ontwikkeling van de afdeling of een project in de weg staat en beter iets anders kan gaan doen.

Dan is het bijna onmogelijk om de omgeving en de persoon zelf vooraf te overtuigen van de juistheid van je beslissing. Ook omdat deze toch vaak ook grotendeels gebaseerd is op een gevoel en er eigenlijk maar een paar rationele argumenten zijn. Dat later wel blijkt dat je het gelijk aan je kant had, helpt op dat moment niet. Maar er is één gouden regel, het proces moet wel zorgvuldig en met veel aandacht voor de mens in kwestie worden afgehandeld. Voldoende communicatie en zoveel mogelijk hulp zonder afbreuk te doen aan de genomen beslissing. vaak gaat dat goed en in sommige gevallen krijg je zelfs van de persoon zelf de bevestiging dat het een goede beslissing was, ook voor zijn ontwikkeling. Natuurlijk maak je ook fouten en daar hoop je dan van te leren zodat je het in volgende gevallen beter doet.

Één ding heb ik wel geleerd, in het proces om te komen tot een bepaalde beslissing is het goed om regelmatig aan jezelf te twijfelen. Dit houdt je scherp en dan dwing je jezelf om de zaak van alle kanten te belichten. Daarvoor moet je wel je ego opzij zetten.

Eens stond Tiger Woods eenzaam aan de top. Koning van de golfwereld, met raadsheren aan zijn zijde en een trouwe ridder die hem tijdens al zijn tochten bijstond. Samen wonnen zij vele veldslagen en de ridder werd hiervoor rijkelijk beloond. Maar ondanks de vriendschapelijke gevoelens die ontstonden tijdens de veldslagen, deelde ze niet alles met elkaar. De hiërarchie tussen Koning en Ridder werd niet doorbroken. Zo hield de Koning alles wat gebeurde achter de gesloten deuren van zijn kamers in de diverse herbergen voor zichzelf, evenals zijn diepste gedachten en emoties.

Nu Tiger heeft besloten zonder ridder Steve verder te gaan, krijg je als buitenstaander de indruk dat er tussen deze twee toch geen sprake was van een duidelijke communicatie over en weer. Het lijkt er op dat er in de afgelopen tijd weinig gesproken is over de ontstane situaties en de consequenties daarvan.

Daarom is er nu bij Steve Williams onvrede over de timing en het de wijze waarop, niet over de beslissing op zich. Dat is een gemiste kans, want aan de beslissing zelf en de twijfel over de juistheid er van kan niets worden gedaan. Zeker in dit geval omdat de justificatie ervan volledig ligt bij Woods, zolang hij zich er goed bij voelt, ook al blijven resultaten uit, dan is de beslissing juist. De schijnbare onzorgvuldigheid van de afhandeling en het proces is Tiger wel aan te rekenen. Hij zou zo langzamerhand wel eens ook aan anderen mogen gaan denken.

Maar ook Williams had in deze eerder aan de bel kunnen en wellicht ook moeten trekken. Zeker omdat hij al eerder in een lastig pakket was gemanouvreerd (de vele minaressen, scheiding en geen inkomsten door lange blesure perioden). Als hij dit puur en alleen gedaan heeft vanuit loyaliteit dan is Tiger inderdaad de schoft waar iedereen hem nu voor uitmaakt. Maar als hij tevens zijn mond heeft gehouden om niet de kans te lopen dat zijn riante inkomstenbron zou opdrogen, dan is hij toch ook niet zonder enige blaam.

Hoe je het ook went of keert, Tiger Woods is ver weggezakt als mens en golfer. Daar zal hij misschien zelf nog wel het minste mee zitten, maar het is wel een ramp voor de golfwereld. Daarover meer in mijn volgende blog..