In de marge.. - Deel XXII - Dream girl

Sunday 05-06-2011 8:15 door Andre Holt [1 reacties]

In de schaduw van de bossage naast de green stond hij verscholen. Wachtend op het moment dat zou gaan komen. Dankzij een stevige windje mee en de harde ondergrond waren de ballen ver van de afslagplaats weg geslagen. Het kon niet anders of zijn heldin had de bal het dichtste bij de green geslagen. Langzaam kwamen zij dichterbij, dat moest haar zijn die donkerharige schone. De meest opvallende verschijning van het groepje dat zich verspreidde over de fairway, op zoek naar hun eigen bal. Netjes hadden zij het verdeeld, één links tussen de bomen, één rechts in de rough en één midden op de fairway. Zoals verwacht ging de donkere schone (want wat anders kunnen Italiaanse zijn dan donkere schonen?) naar de bal midden op de fairway.

Vanaf de rechterkant werd de bal in de bunker geslagen, vanaf de linkerkant netjes op de green en de vrouw van zijn dromen sloeg de bal ook op de green maar toch iets verder van de vlag dan verwacht.

De droom werd verstoord en verwachtingen moesten worden bijgesteld, toen aan de hand van de namen op de hesjes van de caddies bleek dat de donkerharige schone niet zijn calendar girl was. De vrouw die het Europese golf een aantal prachtige kalenders had geschonken, bleek schuil te gaan onder een modieus petje en achter een dito zonnebril.
Sophie Sandolo moest haar bal uit de bunker slaan, wat zij overigens op uitstekende wijze deed. Maar in haar blauwe broek en wit shirt leek ze in de verste verte niet op de vrouw die menig golfers hart sneller had doen slaan bij het zien van haar gewaagde kalender.

De donkerharige schone bleek Caroline Bon uit Nieuw Zeeland te zijn. Van haar kreeg hij de glimlach die hij gehoopt had te krijgen van Sophie. Wat waarschijnlijk alles te maken had met het feit dat zij uiteindelijk wel de cut ging halen en Sophie niet.

Zap service Broekpolder

Petje, staart(je), niet al te lang en slank. Weet dat je niet mag generaliseren maar aan deze beschrijving voldoet toch zo’n 75% van de dames op de LET.

Dames op de tour laten zien dat de kledingvoorschriften die door menig club nog worden gehanteerd duidelijk aan vernieuwing toe zijn. Heb met eigen ogen kunnen zijn dat shirts zonder mouwen, rokjes en shorts op uiterst elegante wijze gedragen worden en op geen enkele wijze een ordinaire uitstraling hebben. De Zweedse Caroline Westrup was zelfs gekleed in een modieuze golfjurk, die niet alleen zeer flatteus stond maar mij ook zeer praktisch leek. Zeker met dit warme weer.

Vergeleken met het KLM Open voor de heren oogt het Deloitte Ladies Open kneuterig. Maar in dit geval is dat geen negatieve kwalificatie. Het is gezellig, overzichtelijk en als toeschouwer heb je het gevoel dat je er midden in staat.

Verbaasd keek ik naar een uitgifte punt voor trollies, gesitueerd bij het clubhuis. Een tas wordt normaal gesproken toch gedragen door een caddie? Of mogen de caddies op de LET wel gebruiken maken van een trolley? Dat laatste is inderdaad het geval, maar menig dame heeft geen caddie en moet net als wij gewone stervelingen de golftas zelf over de baan een slepen. Dit bleef de hele dag een vreemd gezicht, je verwacht het gewoon niet bij professionele sportsters. Bij een groot deel van de dames die wel een caddie hadden, bleek overigens dat dit vrijwilligers waren. Dus een nog groter deel heeft zelfs geen vaste caddie.

Natuurlijk, het clubhuis waar je op andere dagen zo welkom bent was alleen toegankelijk als je over het juiste gele armbandje beschikte. Ook de Albatros lounge was verboden gebied voor niet genodigden. Maar desondanks had ik toch het gevoel dat meer van de bezoekers kwamen voor de sport en niet voor de witte wijn. Bij het KLM Open had ik op bepaalde plekken zeker een ander gevoel hierover.

Je mocht ook bijna overal door de baan heen lopen. Over het algemeen was het ook zeer rustig door de baan heen. Waar je ook stond vaak overheerste de kleur blauw van het shirt van de vrijwilligers.

Op zondag gaat Christel Boeljon in de één na laatste flight de baan in. Als ik in de laatste flight zou zitten zou ik de organisatie verzoeken om de volgorde om te draaien. Op zaterdag liepen er namelijk zoveel mensen mee met de flight van Christel dat het extra lang duurt voordat deze groep zich over de baan verplaatst. De flight daar achter moet dus steeds extra lang wachten. Schat dat namelijk ongeveer de helft van de bezoekers met deze flight meeliep. En dan nog wel gewoon door de baan heen. Dat Christel uiteindelijk een ronde van twee onder par binnenbracht betekent dat ze echt een hele grote is. Overigens niet letterlijk, want qua lengte steekt ze zeker niet boven de rest uit.

Winnen in je thuisland is een geweldige prestatie, zei Lee Westwood ooit tegen Maarten Lafeber (helaas al weer veel te lang geleden). Heb nu met eigen ogen gezien dat het waar is, in eigen land spelen is eerder een nadeel dan een voordeel. Geeft extra druk en alle ogen zijn op jouw gericht. Hou dat in gedachte als de locale favorieten niet zo hoog eindigen als u gedacht of gehoopt had.

Bij de heren worden de spelers aangekondigd door die man met de karakteristieke stem. Uit de luidspreker klinkt dan luid en duidelijk het bekende: “on the first tee, from the Netherlands, Joost Luiten”. Voor de dame die dit deed op de eerste tee zijn er geen hulpmiddelen. Alleen haar eigen stem, waardoor de informatie veelal verdween in de wind. Heerlijk normaal en zonder poespas.

Het is soms eenzaam op de tour, werd voor mij gesymboliseerd toen één van de buitenlandse spelers, die de cut niet had gehaald, Broekpolder verliet. Helemaal alleen sjouwde zij haar travelbag en bagage naar de courtesy car die haar zou afzetten op het station. Ze ging naar Amsterdam, vertelde ze nog even snel aan een collega. Dagje Amsterdam en dan weer op weg naar het volgende toernooi. Kwam even in de vaderlijke verleiding om haar tas te dragen en haar onder mijn hoede te nemen. Deed dat toch maar niet, zo’n spontane actie kan ook helemaal verkeerd worden uitgelegd en dan sta je opeens te boek als vieze oude man.

Conclusie, het was leuk, het was gezellig. Als ik zondag niet zelf hoefde te golfen, zou ik zo weer gaan!