In de marge.. - Deel XVI - Emo TV

Saturday 12-03-2011 11:45 door Andre Holt [1 reacties]

Wat hij ziet en denkt als hij ’s ochtends in de spiegel kijkt dat weet ik niet. Net zo min weet ik wat Geert Wilders ziet en denkt als hij ’s ochtends in de spiegel kijkt en zijn haar tracht te fatsoeneren. In het geval van de heer Wilders vind ik het eindresultaat afhankelijk van mijn gemoedstoestand lach- of treurniswekkend. In zijn geval richt mijn gepeins zich op zijn mond. Die mond die zo symbolisch is voor, het venijnige mannetje, dat ettertje dat hij kan zijn. Zo’n mond waar de ontevredenheid vanaf druipt. Die mond waar zo af en toe provocerende teksten uitkomen, niet zelden gericht tegen mijn grote idool, dus ik heb het niet zo op deze mond en de man daar achter.

Rory Sabbatini is de man achter de mond die zich vast zo gevormd heeft door het jarenlang kijken als een ontevreden puber uit Beverly Hills die twee weken het gebruik van de Ferrari is ontzegd.

Rory Sabbatini was die golfer waar ik absoluut helemaal niets mee had, en dat zijn er niet veel. Waar deze antipathie vandaan komt kan ik niet helemaal verklaren. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met het feit dat hij het nodig vond om bij tijd en wijle mijn grote idool Tiger Woods te beledigen.

Toen hij 2 of 3 jaar geleden zonder af te zeggen en zonder verdere opgaaf van reden tussentijds verdween van een toernooi waar Tiger de gastheer van was, kwam hij definitief op mijn virtuele zwarte lijstje. Zonder af te zeggen verscheen hij op dag 2 niet meer aan de start, terwijl Tiger hem ondanks hun historie toch had uitgenodigd.

Deze minst sympathieke van de Zuid-Afrikaanse golfers, bekoorde qua golfspel ook niet bijzonder. Had toch vaak moeite om vier ronden goed te spelen en vaak was zijn mond groter dan zijn prestaties op de golfcourse.

Toch bezorgde deze man mij het EMO moment van de week. Afgelopen week was voor mij geen beste week, getroffen door buikgriep lag ik het grootste deel van de week voor Pampus in bed. In het weekend was het golf geheel langs mij heen gegaan, maar dankzij Sport 1 golf kon ik toch nog getuige zijn van het moment dat in één klap mijn antipathie voor Sabatini deed verdwijnen.

Ergens afgelopen week zag ik in de herhaling Sabatini zich staande houden in de laatste holes van de Honda Classic en deze winnen. Tot dat moment had ik geen weet van de ellende die hem in zijn persoonlijk leven had getroffen in het laatste jaar. Ik dacht nog, toen hij zijn medespelers de hand schudde, er kan nog steeds geen lachje af. Wat een…

Maar toen hij zijn vrouw omhelsde, hield ik het niet droog. Zonder woorden werd toen kristalhelder dat er veel was gebeurd. Het was een prachtig ingetogen samenzijn, waarvan de toeschouwer genoeg had aan de buitenkant om de intensiteit te ervaren. Dit was hun moment en dat hielden ze ook voor zichzelf toen het voorbij was. Geen rijkelijk vloeiende tranen, maar slechts een subtiele aanwijzing van het geluk wat ze deelden.

Door de verborgen intensiteit kwam dit moment dieper binnen dan het moment waarop Phil zijn Amy in de armen sloot na de overwinning in de Masters van vorig jaar. Kan alleen maar hopen dat het geëvenaard wordt door het moment waarop Tiger Woods zijn moeder omhelst, na het winnen van zijn 15de major.

Al dit emotionele gedoe heeft een groot voordeel. Ik hoef mijn vrouw niet meer te overtuigen om samen met mij naar golf te kijken. Want golf heeft nu echt alles wat een goede TV avond nodig heeft. Entertainment, spanning en emoties. Daar kan geen soap of film tegen op.

....of ben ik nog steeds een beetje aan het ijlen van de koorts.