In de marge.. - Deel XV - Nog even dit

Monday 13-12-2010 8:00 door Andre Holt [3 reacties]

Op 8 februari van dit jaar verscheen mijn eerste blog op deze website. Was toen al ruim twee maanden in staat van opperste verwarring en ik kan dan ook nu onthullen dat deze blog een soort therapeutisch van mezelf afschrijven was.

Wat eerst een ongelukje leek, eind november 2009, bleek het begin van een bijna eindeloze reeks van onthullingen over het privéleven van mijn golfidool. Nu wilden we allemaal wel wat meer weten. Want hij was wel erg gesloten over zijn privéleven. Maar dit was nu weer iets te veel van het goede. De beste golfer van de wereld viel hard van zijn voetstuk. Maar zoals altijd heelt tijd alle wonden. Tiger is duidelijk op de weg terug. Al is de (golf)wereld om hem heen sterk veranderd.

Zo’n ruim 10 maanden geleden begon dus mijn zoektocht naar handicap 18. Lessen, analyseren, mental coaching het kwam allemaal voorbij. De handicap ging naar beneden en na het bereiken van een handicap van 18,5 vond ik het welletjes. Ik was uitgezocht. Zocht misschien wel iets te hard, het moet namelijk wel leuk blijven. Sluit het jaar af met handicap 19,0, dus er is nog wat te winnen in het volgende jaar.

Was ondertussen het schrijven van een blog wel erg leuk gaan vinden, dus kreeg de zoektocht een vervolg. Vanuit de kantlijn schrijf ik nu over grote en vooral kleine zaken in de golfwereld. Het nieuwe format gaf mij de kans mijn fantasie wat meer te gebruiken. Wat mij de kans gaf om die veelbesproken golfer te ontmoeten op een vliegveld in Amerika en mij in te leven in het gevoelsleven van een vlaggenstok. Als de kritische sidekick van deze website, kon ik afwisselend kritiek leveren of een lans breken voor een onderbelichte groep.

U merkt het al, het loopt tegen het einde van het jaar en dan is het tijd voor de onvermijdelijke terugblikken. Van mijn kant geen opsomming van alle gebeurtenissen, maar nog wat constateringen aan het eind van het jaar.

Als we voorbij gaan aan de azijnzuurhoudende mopperaars en notoire klagers dan kunnen we constateren dat het op alle fronten een goed jaar was voor het Nederlandse golf. Aan de top handhaafde onze toppers, zowel dames als heren, zich op een enkeling na moeiteloos. Tim Sluiter en Floris de Vries braken door en spelen het komende seizoen op de Europese Tour.

Bij Joost Luiten en Christel Boeljon was de progressie zo groot, dat de toekomst met enig vertrouwen tegemoet kan worden gezien. Anderen hebben tijdens het seizoen wellicht wat tegenslagen gehad, maar daar leer je alleen maar van. Zorgen zijn er met betrekking tot Rolf Muntz, zijn lichaam liet hem in de steek net op het moment dat hij klaar was voor een succesvolle comeback. Hopen natuurlijk dat hij volgend jaar weer gezond op het gras zal staan. We hebben hierbij wel gemengde gevoelens, want dat betekent dat we dan een goede golfcommentator zullen moeten missen. Noemen hem even apart omdat hij ook de weg naar onze website heeft gevonden en af en toe comment achterlaat. Van af en toe een comment naar af en toe een blog, zou dat nou niet een leuk kerstcadeautje zijn voor de lezers van Golfvisie? Of neemt mijn fantasie nu weer een loopje met mij?

Internationaal was het Europa wat de klok sloeg. Drie majors, de nummer 1 van de wereld en als kers op de taart de winst in de Ryder Cup, om maar even wat hoogtepunten te noemen.

Verder heb ik het gevoel dat er binnen de golfwereld het besef is neergedaald, dat er wat moet gaan gebeuren. Meer golfers, minder ronden, wachtlijsten verdampen, verenigingen zien meer leden vertrekken dan er bijkomen De negatieve spiraal moet worden doorbroken en dat begint met het besef dat er wat moet gebeuren.

Of het door het bloggen kwam weet ik niet, maar ik was dit jaar in de baan maar ook daarbuiten bewuster met golf bezig. Dat ik in september gevraagd werd om het voorzitterschap van de Herencommissie over te nemen was een min of meer een logische stap. Was al lid van deze commissie en het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Tijdens de clubthanking gaf de voorzitter van onze vereniging een inspirerende presentatie over het beleid in de komende jaren en de uitdaging waarvoor de club staat. Het kan geen toeval zijn dat we tijdens de traditionele wedstrijd op deze dankdag voor commissieleden, in dezelfde flight waren ingedeeld. Ken hem al jaren, maar dat een geanimeerd gesprek tijdens het golfen tot gevolg had dat ik aan het eind van de dag in kleine kring gepresenteerd werd als nieuwe bestuurslid hadden we beiden niet verwacht. Toch was de keuze daarom niet minder bewust. Het was tijd om de zijlijn te verlaten en me in het strijdgewoel te begeven.

Een bewogen jaar loopt dus ten einde en is wat het golf betreft tot even tot een abrupt einde gekomen. Golf is even verdreven door de winterpret, maar voel aan mijn lichaam dat deze gedwongen rustperiode eigenlijk zo erg nog niet is. Dan kan de batterij op alle fronten weer opgeladen worden.

2011 belooft namelijk ook weer een druk jaar te worden. Ook een jaar waarin ik gewoon door ga met het schrijven van mijn blog. Zal alleen de frequentie iets verminderen. Standaard één keer in de twee weken en als er heel veel inspiratie is of als er veel gebeurd is zal ik u ook op de maandag daartussen lastig vallen met mijn hersenspinsels.

Wens alvast vanaf deze plaats iedereen een fijne tijd toe in de komende weken!