In de marge.. - Deel XV - Klein leed

Saturday 19-02-2011 12:15 door Andre Holt [4 reacties]

De aardappelen smaakten die avond zouter dan normaal. Tijdens het koken gingen haar gedachte terug naar die middag. Ze had al weken naar deze dag uitgekeken, haar jaarlijkse “five minutes of fame”. Al twee jaar lang was zij de onbetwiste koningin van de wintereclectic. Ze kon een aardig balletje slaan, maar het lukte haar vaak niet om dit 18 holes vol te houden. Haar handicap was daarom niet zo laag als men zou verwachten. Maar ze was ook zeker geen duikboot.

Het waren wel de ideale ingrediënten om goed te scoren tijdens de serie wintereclectic wedstrijden. Immers, tijdens deze serie van zeven wedstrijden blijft steeds de beste score op een hole staan. Dus na zeven wedstrijden worden de brutoscore opgemaakt door van iedere hole de beste score op te tellen. Daar wordt dan de handicap van afgetrokken om tot een netto score te komen. De afgelopen twee jaar had zij steeds de beste netto score gehad, 58 en 57.

De dag van de finale was goed begonnen, ontbijten met het gezin en dan met het hele golfende gezin naar de baan. Ze voelde zich goed en wist wat er moest gebeuren. Ze stond aan het begin van de dag op een gedeelde eerste plaats in het tussenklassement. Ondanks dat er door de strenge winter een aantal wedstrijden niet door waren gegaan, was haar netto score toch alweer 59 slagen. De gedeelde klassementsleiders zaten in één flight, een rechtstreeks duel om de eerste plaats!

De wedstrijd verliep voorspoedig, haar directe concurrent had het moeilijk en kon zich niet verder verbeteren die dag. Zij wist zich op één hole te verbeteren, dat was dan drie op een rij. Vrolijk leverde zij haar kaart in bij de wedstrijdleiding, met de mededeling “kat in het bakkie”. Haar opgewonden stemgeluid vulde het restaurant, in afwachting van de prijsuitreiking. Ze had zelfs al haar speech voorbereid.

Toen eindelijk het moment van de prijsuitreiking was aangebroken, wist ze dat haar prijs als laatste zou worden uitgereikt. Longest, neary en beste bruto score, het ging in een waas aan haar voorbij. Toen richtte de wedstrijdleider het woord tot haar, niet om haar naar voren te halen voor de prijs uitreiking maar om haar te vertellen dat ze niet gewonnen had. Er was een andere dame die haar score die dag met maar liefst vier punten had verbeterd en daardoor op gelijke hoogte was gekomen. Welke methode de wedstrijdleiding ook koos om toch een verschil te kunnen bepalen, het viel steeds zin het voordeel van die ander uit.

Tijdens het koken kwamen dan toch de tranen die ze die middag manmoedig had verbeten. Haar prijs was haar ontnomen en de tranen biggelden in de pan met aardappelen. Haar man en zoons zeiden niets over de zoute aardappelen, het was een kleine prijs die betaald moest worden om niet nog een jaar aan te moeten horen dat zij de winterkoningin was.