In de marge.. - Deel XIX - Het leed dat vakantie heet

Friday 29-04-2011 8:32 door Andre Holt [2 reacties]

In de war, veel te vroeg op in een vreemd land, een vreemde stad en een vreemd bed. Mijn vrouw snurkt zo hard dat ik bijna zou wensen dat zij ook een vreemde was. Op vakantie, vele maanden geleden dachten we dat we om deze tijd naar de zon toe zouden gaan, maar in het echt gingen we bij de zon en de echte warmte vandaan. Het is niet slecht maar een hardnekkige bewolking houdt het echte lenteweer op veilige afstand. Qua temperatuur wel ideaal weer om te golfen. Madeira als onderdeel van het golfparadijs Portugal biedt daar ook alle mogelijkheden toe. Maar niet voor mij.

Toen ik mensen die mij een beetje kennen, vertelde dat ik op vakantie ging naar Madeira, was hun volgende vraag steevast: “om te golfen?” Wat er in ieder geval op duidt dat golf onlosmakelijk aan mijn persoon verbonden is. Maar keer op keer legde ik de vragensteller uit dat ik het hele jaar door al golf, maar niet tijdens de vakanties met mijn niet golfende vrouw. Daarna hebben we het weer over andere dingen, niet zelden en zeker van vrouwen krijg ik dan een goedkeurende blik. “Wat een voorkomende en aardige man.”

Maar ik ben in de war, als ik deze woorden toevertrouw aan mijn iPad, aan een vreemde tafel, in een vreemde kamer, in een vreemd land.

Want ik heb een beetje spijt van mijn aardigheid en voorkomendheid, IK WIL WEL DOLGRAAG GOLFEN! Ik lijk wel verslaafd. Vannacht droomde ik nog van het golfen, het moet niet gekker worden. Het lijkt wel of het dit keer erger is dan anders. Het begon al op de eerste dag, toen een miezerig regentje ons vroeg in de ochtend verwelkomde toen we net waren geland op Madeira Airport. Ze zouden trouwens weleens termen mogen bedenken waaraan de omvang van een vliegveld is af te leiden. Want Madeira Airport klinkt meer dan het in werkelijkheid is, maar dat terzijde.

Zonder vakantie had ik namelijk ongeveer op datzelfde moment mijn eerste bal geslagen van de eerste Monthly Medal op mijn club, Golfclub Hitland. Een aanlokkelijk alternatief, zeker als je bedenkt wat voor prachtig weer mijn medeclubleden ten deel viel tijdens het paasweekend in Nederland.

Maar het mocht niet zo zijn. Van de bagageband kwamen enkel onze koffers en niet mijn dierbare golfstokken. Deze staan nu eenzaam in onze garage in Nederland staan te wachten op mijn terugkeer, althans dat is het beeld in mijn zwaarmoedig hoofd. Nu golf ik natuurlijk niet iedere dag en ook wel eens een langere tijd achter elkaar niet. Maar dan is er altijd de mogelijkheid om even een balletje te slaan op de driving range ook al maak je daar niet altijd gebruik van.

Verwarring heeft zich nu van mijn meester gemaakt, ben ik een slecht mens, ben ik verslaafd. Waarom kan ik niet één weekje zonder golf, waarom dit epistel, deze klaagzang? Ik behoor toch tot de gezegende mensen van deze wereld die op vakantie kunnen en soms wel meerdere keren per jaar. En dan toch deze sombere gedachten, dit knagend ongenoegen. Ik zou me moeten schamen.

Ondanks dat ik mij zelf bestraffend toespreek, blijft er het knagende gevoel. Een gevoel dat thuis hoort in de schaduw van de nacht die bijna voorbij is. Daar blijft het ook, het ochtendgloren zal zoals altijd mijn duistere en sombere gedachten verdrijven.

Overdag ben ik tevreden en geniet van de mooie dingen des levens. Het feit dat ik het deze week goede zaken deed in de Fantasy Race vergoedde ook veel. Het leven lacht ons toe en de golfbaan is weer even ver weg, dat komt later wel weer.