In de marge.. - Deel XIII - Op de green

Monday 15-11-2010 8:00 door Andre Holt [5 reacties]

Het was vanaf de allereerste zonnestraal al een prachtige dag. Zo’n dag waarvan er maar een paar per jaar zijn. De aangename temperatuur van zo’n 23 graden, wordt versterkt door het ontbreken van wind. Als de baan er dan ook nog in topconditie is, dan kan iedere golfer begrijpen dat de hoofdpersoon van deze week met hoge verwachtingen aan de maandbeker wedstrijd begon. Als er toch een dag was waarop hij zijn handicap kon verbeteren dan was het vandaag wel. Hij stond nu al een tijdje op een handicap rond de 14, maar had zich al een tijdje niet meer verbeterd.

De warming up beloofde veel, ballen vlogen prachtig van de mat af om uiteindelijk neer te komen op de gewenste plaats op de drivingrange. Nog wat chips en putts en hij was er helemaal klaar voor. Volledig ontspannen stond hij op de teebox van de eerste hole. In zijn hoofd waande hij zich even op de tour en hoorde de overbekende stem hem aankondigen: “On the first tee from the Netherlands….”.

Langzaam deed zijn routine de stem wegsterven, balvlucht visualiseren, preshot routine, daarna nam zijn lichaam het over. Werd zich bewust van de perfectie van zijn slag toen de complimenten van omstanders langzaam tot hem doordrongen. Het kon niet anders, vandaag zou het gebeuren!

Green in regulation met de bal op 5 meter van de pin was het logische gevolg van de geweldige start. “Kans op birdie!” Deze bemoedigende opmerking van zijn medespeler, deed hem beseffen dat hij de kans had om deze ronde echt fantastisch te beginnen. Op het eerste gezicht een maakbare put, wel iets downhill, maar toch die birdie zou wel geweldig zijn.

Zijn gedachten schoten nu alle kanten op. Hij zat net gehurkt, nog één keer naar de lijn van zijn bal te kijken, tot hij daarover eens was. Dat nare ventje met dat akelige en indringende stemgeluid: “Hé, loser, je hebt dit jaar nog geen putt voor birdie gemaakt. Waarom denk je dat het je nu wel lukt?”

Lichte twijfel maakte zich meester van hem. Trachtte zich te concentreren, zijn gedachten af te sluiten. Maar het leek wel of die ene opmerking zich in zijn armen had genesteld. Door een onzekere stroke, zag de hole de bal op een centimeter of 50 voorbij rollen. Par was niet slecht, maar de gedachte aan de gemiste put overheerste op weg naar de volgende hole.

Van tee tot green speelde hij die dag op de meeste holes bijna foutloos. Maar op hole twee was hij nog zo met de gebeurtenissen op hole 1 bezig dat hij zijn putt ruim te kort liet. Een tweeputt voor bogey was volgens het boekje. Op hole 3 liep het nare mannetje de volledige honderd meter, van de plek waarvan af hij de bal op zo’n zes meter van de pin had geslagen tot op de green, met hem mee. “Beetje een mietjes putt op de vorige hole.” Zou de bal er nu maar eens inslaan, want anders wordt het niets met deze ronde!” En meer van dat soort opmerkingen vuurde hij af op onze hoofdpersoon.

Zoals hem geleerd was, probeerde hij deze negatieve gedachten uit zijn hoofd te bannen. Maar het kwaad was al gedaan, in een zijn poging om de bal nu niet te kort te laten sloeg hij hem vijf meter voorbij de hole. Met veel moeite kwam hij tot een drieputt.

De volgende holes was het hangen en wurgen rondom de greens, hij verloor niet echt slagen maar op alle holes had hij twee putts nodig, ook na een chip. Dus geen up en downs. Geen putt van meer dan twee meter wou vallen. Het gevecht met het nare mannetje kon hij maar niet winnen en de kans op een goed resultaat slipte langzaam uit zijn handen. Iets dat hij zich maar al te goed realiseerde en als hij het zelf even vergeten was dan hielp zijn imaginaire kwelgeest hem wel de negatieve gedachte levend te houden.

Opgewekt zei hij tegen zijn medespelers op hole 10: “nieuwe ronde, nieuwe kansen”. Hij bedacht zich dat 20 stableford punten op de laatste 9, hem de gewenste handicapverbetering zou moeten brengen. Onder deze omstandigheden toch goed mogelijk. Met hernieuwd elan en even verlost van zijn irritante vriendje, ging hij op zoek naar parren en de broodnodige birdie. Na een werkelijk fantastische afslag lag hij op 120 meter van de pin. Vandaag stond de pin rechts op de green, omringt door water. Hij bedacht zich dat een slag naar het midden van de green de meest verstandige optie was.

De doordringende stem overstemde zijn gedachten: “Je staat de hele tijd al zo goed te slaan, ik zou maar voor de pin gaan. Want op de green bak je er niet veel van. Vanaf het midden van de green heb je zomaar een drieputt nodig.”

Eigenlijk heeft het nare mannetje wel gelijk. Met een goede klap komt voor mij het water niet in het spel en kan ik gewoon dicht bij de vlag komen. Deze overmoedige gedachten waren in één keer verdwenen toen hij de bal met een sierlijk boog in het water terecht zou komen. De afwijking naar rechts was eigenlijk nog niet eens zo erg, maar net genoeg om green en het kleine stukje rough er naast te missen.

Op hole 11 werd de gifbeker tot de bodem leeggedronken. Op deze par 3 wist hij de green te vinden, niet dicht bij de vlag, maar een par zat er toch wel in. Zijn eerste put was gewoon goed en bleef op 80 centimeter van de hole steken. Toen hij, al wat onzeker, klaar stond om te putten keek hij nog één keer naar de hole. In de hole zag hij een oog van zijn kwelgeest dat naar hem knipoogde. Geheel van slag drukte hij de bal net naast de hole.

Weg kans op goed resultaat en ook weg nare vriend. Berusting werd gevolgd door ontspanning en op de laatste holes kon hij nog een paar keer een mooie up en down maken. Allemaal niet genoeg, met 34 stableford punten kreeg hij niet de gewenste handicapverbetering. Een illusie armer en een ervaring rijker.

Epiloog
Allereerst wil ik Ronald Frins bedanken voor het aandragen van het onderwerp van deze blog. Hij was de winnaar van de twitterwedstrijd, waarbij gevraagd was om en origineel onderwerp voor mijn blog aan te dragen. Dat hij ook de enige deelnemer was, maakte het keuzeproces alleen maar makkelijker.

Zijn suggestie was: wat denkt een golfer die veel putts mist tijdens een ronde. Natuurlijk weet ik dat niet, maar heb een poging gedaan om een beeld te schetsen van wat er allemaal mis kan gaan.

Alle technische en mental coaches zullen uiteraard alle oplossingen kunnen aandragen voor de geschetste situatie tijdens een ronde. Zelf zou ik daar één tip aan willen toevoegen: wees realistisch over de verwachtingen met betrekking tot het putten.

Te vaak zie ik medespelers die gefrustreerd raken over het missen van putts vanaf meer dan drie meter. Terwijl het eigenlijk statistisch niet zo vaak voorkomt dat deze door deze groep golfers gemaakt worden. Men zal zelfs verbaasd staan van de statistieken van de professionals. De hoofdpersoon had niet veel geduld, terwijl dit juist op de green een schone zaak is!

Hoe zijn jouw ervaring met putten? En dan vooral wanneer je in het begin van de ronde een paar maakbare putts mist? Laat je jezelf erdoor beïnvloeden of kun je het van je afzetten? En zo ja, hoe dan? Deel je reactie in de comments!