In de marge.. - Deel V - Zomaar een verhaal uit Hilversum

Monday 20-09-2010 7:00 door Andre Holt [5 reacties]

De dauw op het gras tracht te schitteren in het ochtendzonnetje dat dappere pogingen doet om de ochtendmist te verdrijven. In de verte doemen onscherpe gedaanten op. In een rustige maar zekere tred komen zij langzaam dichterbij.

Langzaam wordt duidelijk dat de eerste zich in groepjes van twee voortbewegen. Eén van de twee fier overeind terwijl de ander gebukt lijkt te gaan onder de zware last die hij meesjouwt. Achter de groepjes doemt nog een front van gedaanten op. Zij houden duidelijk afstand en proberen de voorsten niet voor de voeten te lopen. Eén van het draagt iets van een vaandel of bord, als ware hij onderdeel van een Romeins legioen op weg naar het slagveld.

Plots staan de groepjes in willekeurige volgorde ergens in het veld stil. Zacht gemompel gevolgd door een keuze van iets wat lijkt op een wapen. De eerste fiere man zwaait met het wapen, een aantal keren dezelfde beweging. Dan staat hij stil en na enige tijd is er nog één zwaai. Ik hoor een tik en zie een kleine wit rond ding op mij afkomen. Het land twee meter van mijn vandaan. Goedkeurende woorden klinken over het lege veld.

Nog onder de indruk van de eerste aanslag, heb ik niet in de gaten dat nummer twee vanaf de andere kant ook een projectiel in mijn richting heeft geslagen. Gelukkig landt deze iets verder van mij af. De goedkeuringen zijn iets minder van intentie, het lijkt warempel wel of men het echt op mij gemunt heeft.

Nadat nummer drie de witte kogel ver over mij heen laat vliegen, waardoor deze niet land op de groene vlakte om mij heen, gaat deze fiere gestalte zo te zien de grassprietjes te lijf.

De groep zet zich langzaam weer in beweging, ze komen nu toch steeds dichterbij. Ze trekken niet voorbij, ik ben duidelijk hun einddoel. Ze staan en lopen om mij heen, praten met hun hulpje die al het sjouwwerk doet.

De grasmolesteerder staat gelukkig het verste van mij af. Maar weer beweegt hij, met iets wat op een klein bijltje lijkt, dat witte projectiel recht op mij af. Het raakt mij maar ik kan het gelukkig van mij af werpen. Ze hebben geen oog voor mijn prestatie en roepen oh en ah en dat het jammer was.

Dan word ik door één van de sjouwers vastgepakt. Ik merk dat hij mij net zo vastpakt als de andere gedaanten hun bijltje. Hij zal dat dan ook wel eens doen, maar is nu veroordeeld tot de rol van soortement van slaafje.

Hij trekt mij omhoog en neemt mij mee, weg van het gaatje dat vanaf vanochtend vroeg mijn veilige haven is. Ze bewegen met een ander soort stok de witte ballen richting het door mij verlaten gat. “Mooie par save,” en met nog meer enthousiasme: “een birdie!,” als ik om mij heen kijk zie ik dat deze woorden komen uit de mond van een mens met een knots voor zijn mond. Ik snap er niets va. Er is geen vogeltje in de buurt en hij heeft het maar over een birdie.

Als ik uiteindelijk teruggezet wordt op mijn bekende plekje, bedenk ik me dat ik uiteindelijk toch niet het doel was. Het gaatje onder mij kreeg uiteindelijk de volle laag. Maar zo te zien zit hij daar niet mee.

Als ze bij me weg lopen, zie ik in de verte de volgende gedaantes al weer opdoemen. Het gaat de hele dag door, er worden wel 150 ballen op mij afgevuurd. Om mij heen wordt het ook steeds drukker, zo druk dat er mensen om mij heen komen staan die de andere mensen met bordjes tot stilte manen. Als één van de mannen van ver het balletje in het gaatje onder mij weet te krijgen, is er een enorm lawaai. Klappen, roepen en fluiten, de mensen om mij heen gaan compleet uit hun dak. Het anonieme vogeltje heeft opeens een naam: Eagle.

Als ik aan het eind van de dag weer herenigd ben met mijn broertjes en zusjes blijkt dat iedereen dezelfde ervaring heeft. Het zusje met lapje 13 om haar hoofd, weet zelfs te vertellen dat mijn eagle bij haar een andere naam had. “Ze riepen steeds hole in one,” wist deze pechvogel te vertellen.

Vier dagen lang hetzelfde ritueel. Toen we zondagavond weer bij elkaar waren zagen we dat de oudste broer zijn lapje met 18 daarop kwijt was. Hij wist ons te vertellen dat de sjouwer van ene Martin Kaymer dat lapje meegenomen had. Dat scheen traditie te zijn, dat was bestemd voor de winnaar.

De volgende dag was het niet zo leuk als de dagen daarvoor. De sjouwers die ons zo liefdevol vast hielden waren verdwenen. De fiere gestaltes liepen nu voor of achter een soort van karretje. Ze gooiden ons telkens op de grond en meestal werden we weer met hun slagwapen van het gras afgeplukt. Gelukkig sloegen ze de ballen niet zo dicht bij ons in de buurt. Toch kunnen we niet wachten tot volgend jaar, als de sjouwers er weer bij zullen zijn.