In de marge.. - Deel V - Het Dutch Open vanuit het perspectief van de beginnende golfer

Monday 13-09-2010 11:03 door Andre Holt [2 reacties]

Arie keek zijn ogen uit, vanuit de bus die hem van de parkeerplaats naar de golfbaan had gebracht, liep hij nu langs grote foto’s van alle kampioenen naar de ingang. Door een lieftallige dame liet hij het kaartje scannen en ging de een grote ruimte in.

Dat kaartje had hij overigens een aantal maanden eerder uit handen van de directeur van zijn bedrijf gekregen. Hij was de beste geweest tijdens een golf clinic georganiseerd door zijn bedrijf. De directeur, zelf een fervent golfer, had gezegd dat hij aanleg had en dat hij maar moest gaan lessen en zijn GVB halen. Die raad had hij opgevolgd en sinds een aantal weken had hij les samen met een aantal collega’s. Het ging best aardig en ze hadden hun eerste oefenrondje al gelopen. Inmiddels kende hij ook de meeste termen die gebruikt werden op en langs de golfbaan.

Wat een birdieboekje was wist hij nog niet, maar het boekje dat hij bij de ingang kreeg was wel erg handig. Op de plattegrond zag hij dat hij was aangekomen in het promodorp. Van het elitaire karakter dat altijd om golf had gehangen had hij op de baan waar hij les had weinig gemerkt. De vele stands in het promodorp deden hun best om hem van het tegendeel te overtuigen. Buitenlandse reizen, dure kleding en horloges zijn hoofd ging er van duizelen. Hij was toch gekomen om naar golf te kijken! Een balletje slaan op de golfsimulator was leuk om te doen en trouwens best wel lastig. Nadat een medewerker van de KLM hem had uitgelegd dat een vliegende pannenkoek het vliegtuig van de toekomst was, kwam hij in de buitenlucht terecht.

Eerst een kop koffie, het duurde even voordat hij een restaurant gevonden had waar hem de toegang niet werd geweigerd door een stevige bewaker omdat hij niet het juiste armbandje of de juiste button had. Na de koffie nog een gang door. Halverwege kreeg hij een radiootje aangereikt en de tip om naar de verslaggevers op 106.2 te luisteren. Uiteindelijk aangekomen op de baan, keek hij weer zijn ogen uit. Een gekrioel van mensen en nog weinig golf te zien. Geholpen door de uitstekende bewegwijzering ging hij op weg naar de tee van de eerste hole. Waar hij net op tijd arriveerde om twee jonge Nederlandse golfers te zien afslaan.

De directeur had hem, daags daarvoor, nog snel twee adviezen gegeven. Met het hem zo karakteriserende stemgeluid ”De Jong, trek makkelijke kleren en schoenen aan en loop met een flight mee, dat is leerzaam en leuk”. In zijn gemakkelijke kleding voelde hij zich langs de baan meer op het gemak dan in het promodorp waarvoor zo op het eerste gezicht een ander kledingadvies gold. Aandachtig volgde hij de verrichtingen van Sluiter en van der Vaart, uiteraard waren ze veel beter dan hijzelf, maar gemeten naar de maatstaffen voor professionals ging het toch wat moeizaam, met name Sluiter had duidelijk niet zijn dag op de eerste negen holes.

Gezeten op de tribune bij hole 11 kon hij de eerste, van TV, bekende gezichten in het echt zien. Zo zag hij Ross Fisher na een gemiste green toch een knappe par maken. Zo in het zonnetje had hij het echt naar zijn zin.

Inmiddels was de radiouitzending begonnen en duurde het niet lang meer voordat de laatste flights begonnen. Tijd om zich strategisch bij de green van hole 2 op te stellen, daar stonden nog niet al te veel mensen en zo kon hij mooi de toppers voorbij zien komen. Robert Karlsson maakte met zijn lengte en zijn houding bij het bestuderen van de putting lijn veel indruk.

De houding was zo soepel en nonchalant dat hij wel haast ingestudeerd leek. Hielp overigens niet veel want hij miste de birdieputt. Dat vond Arie wel opvallend, er werden veel putts gemist. Ook puts van rond de twee meter, hij had daar meer van verwacht. Wellicht waren de greens van de Hilversumse wel extra moeilijk, hij wist het niet maar het zou kunnen.

In zijn oor hoorde hij de verslaggevers enthousiast verslag doen van de verrichtingen van de laatste drie flights. Als er even niets te verslaan was werd er ook vrolijk door gebabbeld over van alles en nog wat. Zo leerde hij dat Golvisie een leuke site was, waar ene Anders Dielessen – overigens één van de verslaggevers - zijn interessante visie over het golf ventileerde. Toen de laatste flight op hole 2 arriveerde meende Arie zelfs dat hij deze verslaggevende blogger kon ontwaren tussen alle mensen die met zo’n flight meelopen. Arie was blij dat tijdens zijn oefenronde er niet zoveel mensen meeliepen of rond de green stonden, je zou er gek van worden. Maar het scheen de spelers niet zoveel te doen.

De mooiste bal die hij zag op hole 2, een bal van Martin Kaymer. De bal kwam zo’n vier meter achter de vlag boven op een heuveltje neer en spinde terug en kwam uiteindelijk op anderhalve meter van de vlag tot stilstand. In tegenstelling tot veel van zijn collega’s had deze sympathieke Duitser geen moeite met het verzilveren van deze kans. De birdie werd met veel applaus ontvangen.

Aan het eind van een lange dag zat Arie, in het zonnetje, op de tribune bij hole 15. Daar zag hij dat ook deze professionals niet altijd lukt om de bal in één keer op de green te slaan. Zeker niet op lange par-3. De wijze waarop zij keer op keer deze foutjes herstelden was fenomenaal. Het verwachte spektakel bleef echter uit, birdies waren schaars en geen van de spelers kwam ook maar in de buurt van een hole in one. Op deze hole toch goed voor een prachtige auto. De bogey van Joost Luiten, de zoveelste van die dag, werd met veel oh’s en ah’s ontvangen. Iedereen hoopte op meer, maar het zat er niet in. Joost had gewoon zijn dag niet.

Met een goed gevoel over een mooie dag ging Arie uiteindelijk de lange gang weer in op weg naar huis. Hij zou van de week de pro wel eens laten zien wat hij vandaag allemaal opgestoken had!