Ervaringsverslag golftools - Willem Schouten: “Oefenen is voor watjes”

Saturday 03-07-2010 8:15 door Willem Schouten

Als fanatiek amateurgolfer en filmjournalist in ruste ben ik een groot fan van Tin Cup. De sportkomedie met Kevin Costner, Renee Russo, Don Johnson, Graig Stadler en een flits Phil Mickelson met babyface is geniaal op vele fronten. Het verhaal is hilarisch en het laat mannen zien voor wat we doorgaans zijn, grote kinderen die maar moeilijk volwassen willen worden. Maar het toont ook aan de kracht van het pogen groots en meeslepend te willen leven en spelen. Allemaal elementen dus die mij aanspreken, als mens en golfer.

Waarom begin ik echter een verhaal over het oefenen met ingenieuze golfgadgets met een inleiding over Tin Cup? Nou, het geval wil dat golfleraar Roy ‘Tin Cup’ McAvoy zijn grote liefde ontmoet op de driving range. Ze komt daar voor haar eerste golfles en heeft flink ingekocht bij de lokale golfshop. Ze heeft een golfhorloge, een petje waarmee de pendulebeweging van de swing wordt nagebootst en een paar ingewikkeld ogende elastieken banden waarmee weer een ander onderdeel van de perfecte golfswing vereenvoudigd moet worden.

Tin Cup moet hartelijk lachen om al die rotzooi. En vertelt haar dat ze die hulpstukken snel in de prullenbak moet gooien. Golfen leer je naar zijn overtuiging niet met dure tools, maar met gevoel en hulp van een goede leraar. Oplichters, noemt hij de verkopers van zulk spul zelfs.

Nu wil het geval dat Tin Cup halverwege de film toch toevlucht zoekt tot ‘die rommel’. Dan zit hij namelijk aan de vooravond van de US Open in een vormcrisis van bizarre proporties. Maar het voorbehoud van mijn grootste golfheld ten opzichte van golftools is toch altijd in mijn hoofd blijven hangen.

Mijn methode om een betere golfer te worden was dus altijd simpel. Lessen nemen in januari en februari als er, zoals afgelopen jaar, echt niet gespeeld kan worden. En dan vooral veel spelen zodra de zon weer tevoorschijn komt. Zo ook dit jaar dus, mijn eerste jaar als lid van de roemruchte Golfclub Houtrak.

Homecourse van de meeste singlehandicappers in Nederland, zo werd mij bij aanmelding verteld. En dat was precies wat ik wilde horen. Ik bungel namelijk al een jaartje of twee rond handicap 10/11 en dat laatste stukje richting de vurig begeerde singlestatus wilde maar niet lukken. Nou, ondanks een paar goede lessen van aimabele golfgoeroe Jeroen Germes zijn we alweer halverwege het seizoen en de echte push naar single wil nog niet lukken.

Bij een recente clubwedstrijd waarbij ik de baan in ging met twee handicaps in de buurt van 6 viel me wel iets op. Ik sloeg de bal helemaal niet zo veel beroerder dan mijn twee flightgenoten. Maar rond de green had ik zo’n beetje standaard een slagje meer nodig. Het chippen en vooral putten was bij mij gewoon bar matig.

Nou, die mooie golftools was Golfers4Golfers waren inmiddels binnen en dus heb ik me bij het inspecteren van de buit in eerste instantie vooral gericht op het korte spel. De Path Finder sprak me in eerste instantie zeer aan. Magneetjes en zo, heel cool en hightech. Prijzig ook, dat moest wel goed zijn. Bovendien werkt Joost Luiten ermee, dus hoe veel meer aanbeveling heb je nodig?

Maar het bleek wel nogal omslachtig om mee in de weer te gaan. Vastzetten aan de puttinggreen, magneetjes plaatsen en dan hopen dat je ze niet meteen omput. Gênant ook, terwijl al die andere gewone amateurs het balletje ook zonder zo’n ding in de buurt van de hole kunnen krijgen. Waarschijnlijk vooral voor gevorderde golftoolgebruikers, dat Path Finder. Maar ik vond er mijn draai nog niet mee.

Afgelopen week tijdens een golftrip in Duitsland wees alweer zo’n slimme singlehandicapper me bovendien op iets anders. Ik stond met putten naar zijn gevoel helemaal verkeerd en vaak ver rechts van de hole opgelijnd. Ik draaide mijn schouder bovendien helemaal door in plaats van gewoon een pendulebeweging te maken. Veel dank voor deze tip, Martijn van This is Golf. Al was ie misschien beter niet gegeven met twee holes te gaan terwijl het wonderbaarlijk lekker ging.

De suggestie bracht me wel op een idee. Als ik nou eens me erop focus die schouders mooi vloeiend naar voren en achteren te brengen. Wat voor tool heb ik daarvoor in mijn prachtige oefenpakket? De Trilink van Izzo. Eigenlijk is het niet veel meer dan een stuk plastic met ingenieuze uiteindes die je op je biceps kan zetten. Zo vereenvoudig je het maken van de magische driehoek waar al die golfinstructieblaadjes het altijd over hebben.

En zowaar, met de Trilink ging het putten ineens veel beter. Recht naar de hole oplijnen, rustig naar achteren en weer naar voren met de Trilink op de spierballetjes en alles ging soepel. Het ding blijkt ook nog heel handig voor mijn andere zwakke punt, het chippen rond de green. Mijn rechterelleboog vliegt normaal namelijk te veel en snel maar buiten van het lichaam af, daar was leraar Jeroen ook al heel matig tevreden over. Maar met de Trilink chipte ik ineens een stuk consistenter.

Ik ben nog maar net begonnen met mijn grote golftopexperiment. De Path Finder krijgt vast nog een tweede kans en voor de lange slagen ga ik ook nog met die band werken. The Smooth Swing heet dat ding. Nou, wie mij heeft zien slaan weet dat er weinig smoothness aan te pas komt. Dus wie weet wat dat allemaal nog op gaat leveren. Ik ben al wel zo ver dat ik blij ben dat ik met dit experiment mee doe. De single handicap is er nog niet. Maar met Trilink en collega-tools nu standaard in de golftas kan dat toch echt niet lang meer duren. Toch?

Golfwebshop Golfers4Golfers is een partner van Golfvisie. Namens Golfers4Golfers hebben een aantal lezers van Golfvisie een vijftal golftools ter beschikking gekregen. Als ‘tegenprestatie’ schrijft één van de deelnemers wekelijks een blog over de ervaringen met deze golftools.