De zoektocht naar uniformiteit binnen een golfschool

Wednesday 14-07-2010 13:10 door Meindert Jan Boekel [2 reacties]

Een veel gehoorde wens van clubbestuurders is ‘De Golfacademie met uniforme lesmethodiek’. Op zich een nobel streven, ware het niet dat het op een aantal bezwaren en beperkingen stuit. Maar misschien schijnt ergens het licht?

Om te beginnen is er het waarom. Waarom zouden de professionals gebruik moeten maken van dezelfde lesmethodiek? Ligt het niet meer voor de hand dat je bij een club van 1.000 leden met ruimte voor gasten wellicht wat meer diversiteit zou bieden? Het hoofddoel van welke les dan ook zou moeten zijn dat de golfer er een betere golfer van wordt. En dat is tevens ook het enige doel van de les.

Helaas komen bij de verantwoording ook hier de clichés om de hoek. “Uniforme uitstraling” is een veel gehoorde. Maar ga je daar nou beter van golfen? “Er is geen duidelijk lesprogramma” en “je weet nooit waar je aan toe bent” zijn ook veel gehoorde en dit zijn wellicht de grootste clichés van allen.

Voor een beginnende golfer kan je wellicht nog een programma in elkaar draaien, cursus noemt men dat, maar de vorderingen binnen zo’n cursus zijn zo afhankelijk van de arbeid die de speler verricht dat er in ieder geval geen resultaat aan verbonden kan worden. Daarnaast levert iedere aanpassing in techniek een nieuwe situatie op met een onvoorspelbaar aantal nieuwe ‘fouten’, die flexibiliteit en aanpassing van het programma vragen. Er kan dus geen sprake zijn van een lineaire ontwikkeling.

Een andere beperking ligt in de organisatie. Wie bepaalt het beleid? Als de pro’s dat samen moeten doen, dient er wel sprake te zijn van een verdomd goede onderlinge verhouding en overeenstemming over de inhoud. Anders kom je al snel bij de klassieke variant uit, namelijk die van een headpro en zijn assistenten (slaafjes zeg maar), waarbij de headpro teveel geld voor te weinig werk verdient, en de rest te weinig voor teveel werk.

Nou is er natuurlijk wel een oplossing, maar dan moet eerst het kernprobleem worden opgelost. En dat probleem is dat de meeste golfers over het algemeen niet beter worden, ongeacht het aantal lessen dat ze nemen. En dat komt niet door de structuur waarbinnen zij die lessen nemen, maar door de informatie die in die lessen gebruikt wordt.

Momenteel is de NGF hard bezig om haar leden, de golfclubs, te pushen om hun beleid te volgen. Ze hebben een doos met vrij nutteloze boekjes op de markt gebracht, genaamd templates. Nutteloos omdat er geen verantwoording voor de keuzes in staan en daarbij is een en ander vrij arbitrair bepaald. Binnen marges noemt men dat. Het boekje is door de PGA Holland-coaches van de NGF in elkaar gezet.

Ik kan mij voorstellen dat zowel professionals als de relatieve leken die binnen clubbesturen hun werkzaamheden verrichten hier een soort heilige waarde aan gaan hechten, waardoor de grote wens nu ‘De Golfacademie met uniforme lesmethodiek gebaseerd op NGF Templates’ wordt. Mooi ook, omdat het lekker aansluit bij de NGF-selecties.

O ja, dan is er ook nog het Committed to Youth programma. Dat moet er ook nog bij, want wie wil er nou geen certificaat! En TPI natuurlijk, want schijnbaar is men niet lenig genoeg om te golfen en moet iedereen harder aan zijn ‘core-muscles’ gaan werken.

In mijn vorige bijdragen heb ik al het een en ander gedeeld, maar meer vanuit de ‘technische kant’. En die is wel degelijk belangrijk, maar er valt ook een systeem uit te halen als:

De ‘fundamentals’ de volgende zouden zijn (en ook in die volgorde):
  a. balcontact verbeteren
  b. afstand verbeteren (of bij shortgame het doseren ervan)
  c. controle over de balvlucht verbeteren

• Het model een geometrisch model is gebaseerd op de correcte balvluchtwetten
• En de onderdelen die meetbaar en duidelijk omschreven zijn

Binnen de concepten die ik in mijn vorige blogs heb omschreven is iedereen lenig genoeg om te golfen, is het model eenvoudiger en te verantwoorden, en boekt iedereen makkelijk en snel progressie in zijn golfspel. Het vereenvoudigt daarnaast de communicatie tussen professionals en maakt ze, indien gewenst, meer uitwisselbaar.

Het is toepasbaar op fullswing en shortgame, jong en oud, sportief en minder sportief, besloten en open verenigingen, individuele pro’s en golfscholen. Je kunt het in een serie privélessen toepassen, in seminars en op vakantiereizen. Je kunt het meten en controleren. En als je dan allemaal hetzelfde pakje aantrekt ziet het er nog professioneel uit ook, maar dat is bijzaak.

Zolang golfonderwijs niet in de kern wordt aangepakt en verbeterd, blijven clichés, oppervlakkigheid, nepotisme, opportunisme en een gebrekkig spelniveau regeren binnen de golfwereld. Dan blijven videocabines, indoorcentra, kunstgrasgreens en dure teaching-aids als Trackman nutteloze vertoningen van uiterlijke schijn. En daar verandert geen GolfAcademie iets aan.. Of misschien toch?