De zoektocht naar handicap 18 – deel XVIII

Monday 28-06-2010 6:48 door Andre Holt [3 reacties]

Deze week werd weer eens pijnlijk duidelijk dat ik geen twintig meer ben. In de sportschool was ik al een tijdje op het laatste toestel, de loopband, bezig. Voelde me sterk en besloot om het laatste deel van de oefening hardlopend in plaats van gewoon lopend af te werken. Dat ging goed zo goed dat ik besloot het tempo verder op te voeren. Met inspirerende muziek van Kane op de iPod, liep ik weer even als in mijn jonge jaren. De anders zo voorzichtige loopstijl veranderde in een soepele tred, ik kon de hele wereld aan en liep weer als een ware hinde. Niet moe en in een gelukzalige flow keek ik op de meter, nog 7 calorieën verbranden en de oefening was ten einde. Net op dat moment zei het lichaam, hé ouwe lul dat gaat zo maar niet en voelde ik een scherpe pijn in mijn kuit.

Na een klap op de noodknop kwam de loopband snel tot stilstand. Verdwaas keek ik om mij heen om te zien of iemand mijn noodlot had opgemerkt. Gelukkig waren de weinige andere aanwezigen in de sportschool allemaal te druk met hun eigen oefeningen bezig om op te merken dat mijn lichaam mij in de steek had gelaten. Dus kon ik, de pijn verbijtend, met een air van niets aan de hand de fitnessruimte verlaten.

Door tactisch bewegen kon ik ook in de kleedkamer en op de weg naar buiten mijn image van topfitte vijftiger, althans in mijn ogen, ophouden. Toen ik na een rustig fietstochtje eenmaal thuis gekomen was, kon ik de schijn laten varen en de blessure met ijs en zalfjes behandelen. Thuis wachtte mij de liefdevolle behandeling van mijn vrouw, die al lang blij is dat mijn midlife crisis zich beperkt tot overmoedig gedrag in de sportschool. Voor mij geen leren jasje, cabrio, blonde vriendin of meer van dat soort zaken die bij zo’n crisis horen. Want je kan een Renault Scenic met glazen schuifdak toch moeilijk voor cabrio door laten gaan. Maar dit terzijde.

De volgende dag op het werk kon ik mij alleen voortbewegen als herr Flick uit Alo Alo, wat al gauw leidde tot allerlei leeftijd gerelateerde en leuk bedoelde opmerkingen van mijn collega’s. Terwijl mijn grootste zorg was: kan ik vrijdag wel golfen? Want als er iets niet veranderd is sinds mijn jeugd, is dat bij ziekte of blessure de eerste gedachte is of ik in het weekend wel kan spelen.

Maar goed, voor mij stond er geen voodoo fysiotherapeut klaar om mij via lange dagelijkse sessies weer speelklaar te krijgen. Overigens ook de diverse media die zich bezig houden met golf zwegen in alle talen over mijn blessure. Geen sms bericht van de premier en het gemodder rondom de formatie ging gewoon door. Nederland bleef gewoon in de ban van Oranje en Robben.

Dus dan maar volgens het beproefde recept van veel bewegen en een beetje smeren de boel weer soepel proberen te krijgen. Waardoor ik uiteindelijk, zij het niet geheel pijnvrij, mij toch vrijdag op de eerste tee kon melden voor de alweer zesde herenwedstrijd van dit seizoen. Had nog gevraagd of ik rustig op vanaf de 14de tee kon beginnen. Maar bij golf is het alles of niets, geen ruimte voor watjes die rustig gebracht moeten worden.

Op veel bijval van de overige deelnemers aan de wedstrijd hoefde ik ook al niet te rekenen. Bij de waslijst aan grootte en kleine ongemakken die deze groep kan overleggen valt mijn blessure gewoon in het niet. Voor de grap heb ik wel eens gesteld dat de helft van de deelnemers aan de herenwedstrijd niet door de dopingcontrole zou komen, zoveel wordt er aan diverse medicijnen en pijnstillers door de heren naar binnen gewerkt.  De liefde voor het spel overwint iedere keer weer en men onderdrukt de ongemakken om toch weer een rondje te kunnen lopen.

Of het ondanks of dankzij de blessure was dat weet ik niet, maar ik liep een echte Nederlandse ronde. Dat wil zeggen ijzersterk van tee tot green, zeker voor mijn doen, en niet zo best op de greens. Eindresultaat 93 slagen (netto 69 en 38 stableford punten) en mijn handicap met 0,8 verbeterd.

Het goede lange spel wordt geïllustreerd door het feit dat ik 7 greens in regulation sloeg en nog eens 7 greens in bogey. 40 puts over de hele ronde leverde dramatische gemiddelden op voor wat de putting statistieken betreft. Maar goed uiteindelijk toch tevreden met een zeer regelmatige ronde en een netto score onder PAR. Door de handicapverlaging toch weer een stapje dichter bij het uiteindelijke doel gekomen. Harde werken aan het lange spel heeft zijn vruchten afgeworpen, het zal ook duidelijk zijn dat de komende weken het accent op het putten zal liggen. Het is en blijft een kwestie van hard werken en geduld.

Over hoe geduld werkt even tussendoor de volgende (waar gebeurde) anekdote. In het begin van zijn gevangenschap op Robbeneiland kreeg Nelson Mandela bezoek van een westerse journalist. Bij deze gelegenheid vertelde Mandela hem dat hij uiteindelijk vrij zou komen en dat de apartheid afgeschaft zou worden. Zijn gevangenschap was een onderdeel van dit proces. Vele jaren later bezocht de journalist Nelson Mandela nogmaals en herinnerde hem aan hun eerdere ontmoeting, met de kritische opmerking. “U bent nog niet veel opgeschoten sindsdien”. De reactie van Mandela was veelzeggend. “Dat ziet u fout, wij zijn nu 15 jaar dichter bij ons doel”. De rest is geschiedenis.

Geduld wordt ook zichtbaar in de grafische weergave van het verloop van mijn handicap vanaf begin vorig jaar. Op een verlaging van de handicap volgt meestal een periode waarin de handicap gelijk blijft of licht stijgt. Dan is er weer de klapper en daalt de handicap. Stiekem hoop ik dit jaar nog een zelfde sterke periode te hebben zoals in augustus 2009. Toen daalde in één maand mijn handicap met 2,5 punten. Wie weet wat er nog in het vat zit. In ieder geval staat het strokeplay kampioenschap van de vereniging in augustus op het programma. Vier rondjes in 2 dagen, daar moet toch een goede tussen zitten!

Tot de volgende week!

PS: Laatste nieuwtje op het WK voetbal komt uit het Nederlandse kamp. Het schijnt dat Wesley Sneijder, onder “zachte” drang van Yolanthe, zijn beklag heeft gedaan bij de Zuid Afrikaanse autoriteiten over het feit dat er wel een Robbeneiland is en geen Sneijdereiland.