De zoektocht naar handicap 18 – Deel XVII

Monday 21-06-2010 15:00 door Andre Holt

Lief dagboek, het is zondagochtend rond een uur of zeven. Ben op deze bewolkte en wat somber ogende dag al een uurtje op. Luister naar muziek en heb net de scrypto uit NRC Handelsblad opgelost. Over een uurtje naar de golfbaan, starten met de voorbereiding op mijn wedstrijd tijdens de voorronde van de matchplay kampioenschappen. Tee off time 09:18.

Plotseling klinkt door mijn koptelefoon een toepasselijk nummer van U2: “I still haven’t found what I’m looking for”. Bedenk me dat mijn zoektocht zeker nog niet ten einde is gekomen: haven’t found handicap 18 yet. Stel mezelf de vraag of dat eigenlijk wel een issue is. De zoektocht is namelijk op zich al zo interessant.

Zo ben ik afgelopen donderdag met Bas Keder van Personal Golf Coaching de baan in geweest. Bas heeft mij weer het één en ander bijgebracht op het mentale vlak. Was weer een heel nuttig samenzijn, die mij als mens en golfer weer rijker heeft gemaakt. Zonder de zoektocht en zonder deze blog was ik niet zo gauw met Bas in aanraking gekomen. Bas nogmaals bedankt voor je initiatief en wijze raad.

Had mij uiteraard voorgenomen om direct de tips in de praktijk te brengen. Kan verklappen dat een Texas scramble wedstrijd tijdens een bedrijvendag daarvoor niet de beste gelegenheid is. Zeker niet als één van de regels is, dat degene wiens bal als beste gekozen wordt, zelf niet die slag mee mag doen. Zoiets verpest daadwerkelijk je ritme.

Ik kon desondanks wel een paar goede slagen produceren en heb mijn steentje bijgedragen aan het groepsresultaat.  Een lange put maken voor een birdie gaf een goed gevoel. Maar het ultieme moment van de dag was toch een de afslag op de par-3 hole 13 van Broekpolder (147 meter). Na een perfecte slag bleef de bal op 8 cm van de hole steken, net geen hole in one. Door de eerder genoemde regel was er de kleine domper dat ik niet zelf de tap in voor birdie mocht maken, als goede Nederlander moet je wat te klagen overhouden.

Wat de bal extra speciaal maakte was het feit dat ik over deze hole gedroomd had. Toen ik op de tee box stond kon ik dan ook mijn slag heel goed visualiseren. Met een goede focus ging ik met een gerust gevoel boven de bal staan en deed wat ik me voorgenomen had. Dat was de grote winst en niet het uiteindelijke resultaat, de kick zat in de uitvoering het resultaat was de bonus.

Lief dagboek, met dat gevoel ga ik straks naar de baan.

Zondagavond. Vandaag, tijdens voorronde matchplay kampioenschap, een lesje gehad in effectief golfen. Mijn tegenstander, met handicap 11,8 en 74 jaar, miste bijna niets. Geen spectaculair golf, maar op en rond de green dodelijk effectief. Het resultaat van bijna dagelijks op de golfbaan zijn en meerdere malen per week spelen. Ik maakte zelf in het begin van de ronde te veel fouten om gelijke tred te kunnen houden. Bij de turn was ik al 6 down. Vanaf 10 maakte ik drie parren op rij en kon ik twee holes van de achterstand afknabbelen. Na nog een par op 14 (nog maar 3 down) moest ik uiteindelijk op hole 15 capituleren, verloren met 4 & 3. Overigens de ronde nog wel afgemaakt, van het verste punt alleen maar teruglopen is ook maar verloren tijd.

Lief dagboek, waarom is golf soms zo frustrerend spelletje, waarom ben je gespannen voor iets waarbij daadwerkelijk niets op het spel staat. Dat blijft een raadsel, dat blijft een puzzel.

Lief dagboek, de dag is bijna ten einde, terwijl hij op Pebble Beach nog moet beginnen. Vraag me af of Tiger, Dustin, Graeme en Phil en alle andere ook gespannen aan de start van de laatste ronde zullen staan. Ze kunnen allemaal geweldig golfen, maar staan zij altijd vol zelfvertrouwen op tee box van weer een zo’n moeilijke hole. Zou daar graag eens over van gedachten met ze willen wisselen.

Aardige lezers, tot de volgende week.