De zoektocht naar handicap 18 –    Deel XI

Monday 10-05-2010 10:41 door Andre Holt

Eén stap achterwaarts, twee stappen voorwaarts

Het lijkt wel of golfers altijd bezig zijn met het verder perfectioneren van hun spel. Ook al hebben ze succes, ze gaan toch weer op zoek naar verdere verbetering, naar een hogere mate van perfectie. Grote voorbeelden uit het recente verleden zijn Tiger Woods, die na zijn succesjaar in 2001 besloot om zijn swing aan te passen om nog meer controle te krijgen, en Padraig Harrington. De laatste won majors maar vond het toch nodig om zijn swing te veranderen, helaas bleven voor Padraig daarna de grote successen uit. Of dit alleen te wijten is aan de verandering van zijn swing of dat er ook andere oorzaken zijn is de vraag.

Nu is mijn zoektocht naar handicap 18, ook een zoektocht naar verbetering van mijn golfspel. Bij die constatering houdt overigens elke vergelijk met de hiervoor genoemde golfers op. De handicapverbetering van twee weken geleden was dus een tussenstap en niet meer. Ik had een weekje vrij om te klussen, dus dinsdag tussen de werkzaamheden door tijd vrijgemaakt om te lessen.

Dankzij zijn observaties tijdens de baanles, was mijn pro tot de conclusie gekomen dat ik de bal verder moest en kon slaan. De les werd dan ook voornamelijk besteed aan het verbeteren van het opendraaien van mijn onderlichaam bij de start van de backswing. De afslag met de driver werd nog even apart onder handen genomen. Inderdaad kon ik al snel het verschil in afstand merken. Dat de ballen niet altijd in de gewenste richting gingen is een kwestie van oefenen. Tenminste dat hou ik mezelf maar voor..

Lastige van dit alles is wel dat ik nu niet meer weet welke afstand ik met welke club sla. Als ik de bal goed raak vliegt hij soms wel 20 tot 30 meter verder dan verleden jaar. Zo sloeg ik deze week twee keer een bal op hole 9 van Hitland, 128 meter met een grote vijver tussen teebox en green, met een ijzer 7 en twee keer sloeg ik de bal voorbij de vlag. Beide keren overigens wel op de green. Eerder sloeg ik hier minimaal een ijzer 6 en niet zelden was de bal dan toch nog te kort en miste de green.
Afgelopen vrijdag stond de derde herenwedstrijd op het programma. Om de lessen daarvoor een keer in de praktijk te kunnen brengen, ben ik op donderdag nog even een oefenronde gaan lopen. In de baan is het toch heel anders als op de driving range. Tijdens zo’n oefenronde heb je niet de druk van een wedstrijd of je score en kan je makkelijker dingen uit proberen. Onder het motto “ just do it” probeerde ik de nieuwe aanwijzingen in de praktijk te brengen. Uiteraard met wisselend succes. Maar er waren voldoende positieve aanwijzingen om op de ingeslagen weg door te gaan. Was wel blij in de baan geoefend te hebben wat dat gaf wat meer zelfvertrouwen en stelde mij in staat om vrijdag zonder al te veel over de techniek na te denken mijn ronde te spelen.

Als lid van de herencommissie was het afgelopen vrijdag mijn beurt om, samen met een medecommissielid, de wedstrijdleiding voor onze rekening te nemen. Door de laatste voorbereidingen voor de wedstrijd, komt dan toch je eigen voorbereiding in het geding. Zo kwam ik uiteindelijk niet aan putten toe. Kwam er dus pas op de eerste green achter dat, door het broodnodige onderhoud; beluchten en bezanden, de greens zeker nog niet in optimale conditie waren. Het duurt dan altijd even voor je putting stroke hierop hebt aangepast, en ditmaal lukte dat eigenlijk helemaal niet. Liet als gevolg daarvan veel puts te kort en miste een paar kortere puts, waarvan er normaliter wel een paar ingaan.

De eerste negen holes gingen wisselend, maar met een score van 49 slagen en 16 stableford punten was ik niet ontevreden. De afslagen gingen de hele ronde goed, en er waren afslagen bij waarbij ik verder lag dan ik ooit geslagen had. Hole 10 is een par 4 van 350 meter, die lastig is omdat voor de green een vijver ligt. Normaliter sla ik hier mijn drive op tussen de 180 en 200 meter van het midden van de green. Dus mijn tweede slag leg ik dan op voor het water om een korte slag over te houden naar de green. Voor de meeste golfers, en daar schaar ik mijzelf ook onder, is de aantrekkingskracht van het water namelijk wel erg groot. Vrijdag sloeg ik, een voor mijn doen, een bijna perfecte drive op deze hole. Bal kwam uiteindelijk op 130 meter van de green tot stilstand. Dat dit mede kwam doordat de teebox helemaal voorop stond, mocht voor mij de pret niet drukken. Je waant je dan heel even in de zevende golfhemel.
Met een ijzer 6 mijn tweede slag naar de green, wat een luxe. Dat de tweede slag uiteindelijk rechts naast de green belande, was slechts een detail. Chip en twee puts later was een bogey het resultaat op deze hole. Op deze hole een resultaat waar ik eerder vooraf voor tekende. Echter door mijn handicapverbetering ben ik op deze hole (stroke index 7) de extra slag mee kwijt geraakt. Dus bogey is nu de norm, iets waar ik nog wel even aan moet wennen.

Gek genoeg was daarna de koek op, en werd het ondanks dat de afslagen goed bleven gaan, door de baan heen een moeizaam verhaal. Afzwaaiers, missers, slechte chips, maar wel een goede par op hole 16, een par 5 van 453 meter. Gevolg de tweede negen afgewerkt in 54 slagen en 12 stablefordpunten. Mijn doel om binnen de buffer te lopen werd dus, ondanks een CSA van 2, niet gehaald.

Dus gevoelsmatig, qua resultaat, een stap achterwaarts. Maar op basis van de verbeteringen in het lange spel er nog steeds van overtuigd dat het uiteindelijk zal leiden tot twee stappen voorwaarts.

Dat gevoel is natuurlijk niet helemaal eerlijk. Gezien alles was een score van 28 stablefordpunten helemaal niet zo gek. Kon de score redelijk bij elkaar houden en per hole waren het maar 1 of 2 slagen te veel. Er waren positieve ontwikkelingen en er waren onderdelen waaraan verder gewerkt moet worden. Je wilt altijd meer maar of dat altijd reëel is, is de vraag.

Wat overblijft is dat je moet investeren om je spel naar een hoger plan te brengen, als je dat wilt tenminste. Het zal duidelijk zijn dat ik er voor kies om mijn spel verder te verbeteren. Ontdek daarbij ook dat golf dan opeens een heel ander spelletje wordt. Daar zal ik in mijn blog van volgende week verder op in gaan.

Tip voor deze week: blijf lessen en blijf zoeken naar de positieve ontwikkelingen.