De zoektocht naar handicap 18 - Intermezzo

Monday 03-05-2010 13:49 door Andre Holt [1 reacties]

De afgelopen maanden veel met golf bezig geweest. Alhoewel het eerste succes vorige week ook thuis enthousiasme werd ontvangen. Werd ik er vervolgens fijntjes op gewezen dat er de komende weken een aantal klussen in en om het huis op mij lagen te wachten. Daardoor beperkte golf zich de afgelopen week tot een trainingssessie kort werk en negen, ongeconcentreerde, holes na het werk met een collega.

Achteraf gezien was ik natuurlijk blij dat ik dit lange koninginnenweekend niet de baan in hoefde. De regen op zondag was wellicht net zo nodig voor de natuur en de banen als vervelend voor de golfers. Gelukkig had ik, anders dan de competitiespelers, de keuze om binnen te blijven. Ik liet de half afgewerkte vlonder naast mijn huis voor wat het was en besteedde de ochtend en deel van de middag aan het opruimen van de garage. De tweede helft van de middag was gereserveerd voor de ontknoping van het Spaans Open. Hoewel het opruimen van mijn garage nuttig werk was, leverde het geen onderwerp op voor deze blog. Gelukkig kreeg ik wel inspiratie toen ik naar de verrichtingen van Mark Foster op de laatste hole keek.

Op zaterdag, moving day, was de Engelsman Mark Foster alleen aan de leiding gekomen in het Spaans Open. Hij startte de laatste dag op -12 met drie slagen voorsprong op zijn naaste concurrenten. Naast Mark Foster bestond de laatste flight uit de Spanjaarden Alvaro Quiros en Carlos Del Moral. Bijna de gehele ronde bleef Foster zijn belagers voor. Hij speelde zelf niet geweldig, maar op één of andere manier kwam niemand uit de rest van het veld lager dan een score van -10. Op een bepaald moment stonden er wel zeven of acht spelers op dit totaal, terwijl Foster na een bogey op hole 11 terug gevallen was naar -11. Uiteindelijk kwamen ook James Morrison en Alvaro Quiros op -11.

Terwijl James Morrison al geruime tijd binnen was arriveerde de laatste flight op hole 18. Nadat Alvaro Quiros met een par zich verzekerd had van een plaats in de playoff, had Mark Foster een kort putje over om er een three man playoff van te maken. Echter: hij miste, werd slechts derde en liet mij met de vraag achter wie Mark Foster is. Als keurige Brit oogt hij als de ideale schoonzoon, maar niet als een winnaar. De hele dag droeg hij de last van de kans op de overwinning met zich mee en het was uiteindelijk bijna logisch dat het laatste puttje mis ging. Dit in tegenstelling tot Alvaro Quiros die met zijn messcherpe bakkenbaarden, duidelijk wel de flair en looks van een winnaar heeft. Dat hij ondanks soms rommelig spel toch aan het langste eind trok was dan ook niet meer dan logisch. Heeft Johan Cruijff dan toch gelijk als hij zegt “geluk dwing je af”?

Dus even niet op zoek naar handicap 18 maar naar wie is Mark Foster. Op de site van de European Tour stuitte ik op een korte biografie. De eerste zin daarvan wil ik u niet onthouden.

“A member of the victorious 1995 Walker Cup team at Royal Porthcawl alongside Stephen Gallacher, Padraig Harrington and David Howell. After a highly successful amateur career, which included back-to-back English Amateur Championships in 1994 and 1995, progress proved difficult.”

Als amateur dus wel degelijk succesvol, en lid van een goede generatie golfers. Maar uit de statistieken blijkt dat hij als professional niet helemaal uit de verf komt. Vanaf 1996 professional. Vanaf 2002 vaste speler op de Europese Tour, met als hoogste klassering in de order of merrit een 52ste plaats. Voor de rest is het allemaal net genoeg om, jaar op jaar, zijn kaart te behouden. Er waren overwinningen, driemaal zegevierde hij op de Challenge Tour. In 1997 was er een overwinning in het Interlaken Open, alleen werd er maar één ronde in deze wedstrijd gespeeld. In 2001 waren er twee overwinningen en een zesde plaats in de uiteindelijke eindstand van de Challenge Tour.. Deze klassering maakte promotie naar de grote Europese Tour een feit.

In 2003 schreef hij het Dunhill Championship in Zuid Afrika, na een zes mans playoff, op zijn naam. Gisteren had de nu 35-jarige Mark Foster alle kans om hier een overwinning in het Spaanse Open aan toe te voegen. Een rondje par was voldoende geweest, maar hij kon het niet afmaken. Naar het waarom hiervan kunnen we alleen maar gissen. Het biedt geen twijfel dat deze ietwat kleurloze Engelsman een goede golfer is. Maar de vraag blijft: wat maakt iemand een winnaar? Zijn lichaamshouding bij de laatste putt verraadde onzekerheid. Wellicht is zelfvertrouwen de beslissende factor tussen talent en winnaar.

Een halve dag later liet Rory McIlroy zien dat hij wél een echte winnaar is. Een slotronde van 62 (-10) om met vier slagen verschil het Quail Hollow Championship te winnen. Heb de wedstrijd zelf helaas niet live kunnen volgen, maar heb wel zijn interview na ronde 3 gezien. Wat opviel is dat daar, ondanks zijn jonge leeftijd, iemand stond die heel goed wist waar toe hij in staat was. Hij voelde zich goed en voorspelde dat hij het met een goede ronde het de leiders nog lastig kon gaan maken. Hij blaakte van het zelfvertrouwen. And that’s all you need.