De overgang van de gewone wereld naar de wereld van de topsporter

Tuesday 29-06-2010 16:55 door Joost Steenkamer

Het is zaterdag 26 juni. Ik zit op een terras in Weert. Er is markt en er zijn veel mensen in de stad. Het zonnetje schijnt. Ik voel me ongemakkelijk. Over vijf uur start de finale van het Open Nederlands Kampioenschap Matchplay op Geijsteren. Ik sta in die finale, net zoals twintig jaar geleden. Toen won ik deze titel. Het Nederlands Professional Matchplay Kampioenschap in 1990 was mijn eerste overwinning als professional golfer.

Mijn caddie Hans de Roos, oud-hockeykeeper en inwoner van Weert, weet hoe ik me voel. Ook hij zocht voor een belangrijke hockeywedstrijd de rust en stilte op.
‘Creëer een prikkelarme situatie voor een belangrijke situatie,’ is het advies van een van mijn ondersteuners, Albert Mulder.

De aanloop naar deze finale plek is ongewoon te noemen. Ik had het weekend voor het NK Matchplay sterk de behoefde mij terug te trekken. Het resultaat van mijn laatste toernooi was belabberd. Mijn motivatie was laag. Technisch zat het ook niet lekker. Ik besloot de hulp van mijn oude swingmeester in te schakelen.

Na een kort telefoon gesprek dat eindigde met ‘Don’t worry, I will fix you in fifteen minutes,’ kwam er bij mij weer een klein beetje licht aan het eind van de tunnel.

Tijdens de kwalificatie op de Peelse Golfclub word mijn geduld, doorzettingsvermogen en positieve benadering sterk op de proef gesteld. Na negen holes sta ik 4 boven par.
Uit in veertig slagen! Dat belooft weinig goeds. Met nog vijf holes te gaan hoor ik mezelf denken; ‘Nou vader, ik heb wat extra hulp nodig. Ik geef mezelf over. Doe jij het maar.’

Met drie birdies de laatste vijf holes weet ik toch nog een rondje 73 binnen te brengen. Goed genoeg om me te kwalificeren voor het Matchplay gedeelte.

Op Geijsteren wordt mijn spel per ronde en tegenstander beter. Ik sla een aantal super ballen en weet de vijf tips van mijn swingguru tot twee te reduceren. Dat geeft rust en vertrouwen.

Ik neem me voor om snel van start te gaan. Dat was ook in de finale het geval. Ik sta 3 up na 3 holes. Helaas kon ik het niet afmaken. De overgang van de wereld van de topsporter naar de gewone wereld kwam terwijl ik nog aan het spelen was. Dat moet je zien te voorkomen.

Sportieve groet!