Charl Schwarzel onverwachte maar terechte winnaar Masters 2011

Monday 11-04-2011 16:16 door Anders Dielessen [2 reacties]

Waar begin je in hemelsnaam met een nabeschouwing van een editie van The Masters die behoorde tot één van de meest spectaculaire ooit? In de afgelopen dagen gebeurde er zoveel op Augusta National, dat ik er wel vijf pagina’s over vol kan tikken. Dat zal ik me niet aandoen en daarom focus ik me op de een paar hoofdrolspelers. We beginnen natuurlijk met de kampioen: Charl Schwartzel.

Hoewel Schwartzel al zeven Europese Tour overwinningen op zak heeft, zullen weinig Amerikanen voorafgaand aan The Masters bekend zijn geweest met de 26-jarige Zuid-Afrikaan. Zijn grootste wapenfeit in de Verenigde Staten was een tweede plek achter landgenoot Ernie Els in het WGC-CA Championship in van vorig jaar. Dit jaar speelde hij pas zijn tweede Masters en vooraf behoorde hij niet tot de favorieten.

Rondes 69, 71, 68 en 66 leverden echter een toernooiscore van -14 op, een score waar op de hectische zondagmiddag in Georgia niemand aan kon komen. Het was indrukwekkend hoe Schwartzel zich staande hield op de laatste holes: hij eindige met vier birdies op de laatste vier holes en maakte putts op 17 en 18 van plekken waar velen voor hem een 3-putt hadden gemaakt. De ronde begon overigens al uitstekend voor Schwartzel: op de par-4 3de hole sloeg hij zijn approach in de cup voor een eagle 2 en vanaf die hole keek hij alleen nog maar naar boven. Daarbij leek hij zijn zenuwen volledig meester. Op de fairway van de 18de vroeg hij bijvoorbeeld aan de cameraman om verder naar achter gaan omdat hij last van hem had. Dat getuigt van controle.

En hoe sterk is het Zuid-Afrikaanse golf? Zuid-Afrikanen hebben een major gewonnen in drie van de laatste vier jaar: Trevor Immelman won in 2008 The Masters, Louis Oosthuizen was in 2010 de sterkste in het Brits Open en daarbij komt nu dus ook de zege van Schwartzel. Van deze drie spelers geef ik Schwarzel de mooiste toekomst, hij lijkt verreweg over de meeste kwaliteiten te beschikken. Het mooie was dat hij de zege van Oosthuizen op St. Andrews in de meest positieve zin heeft opgevat. Hij vindt zichzelf namelijk de betere speler en was overtuigd dat ook hij een major kon winnen toen Oosthuizen won in Schotland.

McIlroy verschrikkelijk door het ijs
De arme Rory McIlroy was de schlemiel van de dag. Hoewel hij op de eerste negen holes al een paar slippertjes maakte door her en der wat putts te missen, ging het helemaal fout op de lange par-4 10de hole. Zijn drive verdween links tussen de cabins die daar staan, een plek waar nog nooit iemand heeft gelegen en triple bogey was het gevolg. Als de jonge Noord-Ier zich op dat moment nog had weten te herpakken dan had hij nog gewoon mee kunnen doen om de overwinning, maar op hole 11 en 12 ging het helemaal fout en leek er kortsluiting te ontstaan in zijn hoofd. Hij gebruikte op die holes zeven putts en weg waren zijn titelkansen. Uiteindelijk kwam er een 80 achter zijn naam en werd hij slechts 15de.

Woods kan opmars net niet doorzetten
Voorafgaand aan de slotronde hield niemand er rekening mee dat Tiger Woods nog een factor zou kunnen worden. Gelukkig voor het tv-kijkende publiek dacht hij daar zelf anders over en op de eerste negen holes maakte hij een indrukwekkende opmars op het leaderboard. Vooral de eagle die hij maakte op hole 8 deed denken aan de Woods van weleer. Lange tijd leek het erop dat hij een moeilijk te halen target zou neerzetten voor de later begonnen leiders, maar de Woods van het heden miste korte putts op 12 en 15 en toen hij op -10 bleef steken was eigenlijk wel duidelijk dat het niet genoeg zou zijn voor een vijfde Masterstitel.

Uiteindelijk werd Woods dan ook gedeeld 4de. Hoe goed hij is op Augusta blijkt wel uit zijn uitslagen sinds 2005: 1ste, 3de, 2de, 2de, 6de, 4de en 4de. Kunnen we nu zeggen dat hij definitief terug is? Ik denk ja, maar onder voorbehoud. Zijn lange spel was hoewel wispelturig gewoon prima deze week. Vooralsnog laat hij het echter liggen op de greens. Niemand had meer drieputts dan Woods deze week en dat is verontrustend. Zelf zal hij echter als geen ander weten dat hieraan gewerkt moet worden.

Bijna eerste Australische winnaar
Nog nooit mocht een Australiër het groene jasje aantrekken. Lang leek het er echter op alsof deze ban dit jaar dan eindelijk doorbroken zou worden. Zowel Jason Day, als Adam Scott als Geoff Ogily gingen op enig punt in de slotronde aan de leiding. Alle drie kwamen ze echter net tekort maar ook het Australisch golf lijkt een goede toekomst tegemoet te gaan. Day heeft bewezen een groot talent te zijn en dat Geoff Ogilvy een aardig balletje kan slaan, wisten we al. Dat geldt ook voor Adam Scott, maar geplaagd door problemen met de putter kende hij een paar magere jaren. Nu, gewapend met een lange putter, heeft hij echter het vertrouwen op de greens hervonden en lijkt het erop dat hij zijn carrière een zeer glansrijk vervolg kan gaan geven.

Augusta National bevestigd reputatie
Charl Schwartzel was niet de enige winnaar afgelopen week. Ook voor Augusta National mogen de handen op elkaar. Keer op keer blijkt de baan te kunnen zorgen voor herinneringswaardige toernooien. Ja, de birdies en ealges vloeien rijkelijk en er zijn er die dat liever anders zien in een major. Maar nergens anders klinken de ‘roars’ zo goed en vinden er zoveel veranderingen plaats op het leaderboard. Op de tweede negen gisteren hebben er liefst negen man op enig punt aan de leiding gestaan. En dat is toch wat je wil zien als golfliefhebber?

Nog maar 51 weken..