De zoektocht naar handicap 18 - Deel I

Monday 08-02-2010 14:00 door Andre Holt

Ook ik heb doelen en ambities
Even voorstellen, mijn naam is André Holt en ik kan zeggen dat ik een fanatiek golfer ben. Geen topper of één van de betere clubspelers, maar gewoon een gemiddelde speler met handicap 22.3. Dit betekent niet dat ik geen doelen en ambities heb op het gebied van golf. Met het besef in mijn achterhoofd dat ik te laat ben begonnen met golf om een hele goeie te worden, heb ik toch de ambitie om het beste uit mijn zelf te willen halen.
Dit jaar ga ik weer aan de slag om mijn spel verder te verbeteren, wat uiteraard uiteindelijk moet leiden tot verlaging van mijn handicap. Het is de bedoeling om wekelijks verslag te gaan doen van mijn belevenissen en ervaringen bij het realiseren van mijn doelstellingen. In dit eerste artikel start ik met een terugblik op 2009, om zodoende achtergrondinformatie te geven over mijn startpunt voor het komende seizoen.

Mijn golfprestaties in 2009 werden indirect beïnvloed door mijn 50^ste verjaardag, in januari van dat jaar. Ik heb van dit “heugelijke feit” gebruik gemaakt om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan: een masterclass in Spanje voor de start van het seizoen. Het argument ‘je wordt maar één keer 50’ was toereikend om het thuisfront te overtuigen. Mijn vrouw golft niet en kan zich dus niet helemaal inleven in mijn fascinatie met deze sport.

In 2008 ging het niet zo met het golf. Ik speelde en oefende veel, maar het spel werd er niet beter op en ook de resultaten bleven uit. De masterclass moest dan ook een nieuwe impuls geven aan de verdere verbetering van mijn golfspel. Natuurlijk het is maar een spelletje en het gaat in eerste instantie om het plezier dat je er aan beleeft. Allemaal waar, maar je moet toch goed je best doen om steeds maar weer plezier te beleven aan wéér gemodder en wéér een moeizame ronde.

Zonder al te veel in detail te gaan, de masterclass was een succes. Ingrediënten: goed weer, een leuke groep mensen en veel lachen. Vooraf leek het me erg gaaf om zeven dagen alleen maar met golf bezig te zijn. Dat heb ik geweten, want we waren letterlijk de hele dag bezig met golf. In de ochtend oefenen, snel lunchen, in de middag een ronde spelen en dan je haasten om op tijd terug te zijn in het hotel voor het diner. Heb zeker het één en ander opgestoken en het is inderdaad heel leuk om een hele week alleen met golf bezig te zijn. Wat wel opviel was dat ik gedurende de week steeds slechter ging spelen. Vermoeidheid speelde een rol, maar ook nam ik te veel gedachten mee naar de teebox. Wou het te goed doen en vergat dat je dan juist verkrampt.

Op de laatste dag kwam ik enigszins gefrustreerd van de baan. Te veel afzwaaiers, te veel rare ballen en eigenlijk lukte, in mijn ogen, bijna niks. Terwijl de anderen hun heil zochten aan de bar, ging ik naar de driving range. Het kon niet zo zijn dat ik met zo’n slecht gevoel terugging naar huis. Ik dacht terug aan alle instructies van die week, over heupen, het inzetten van de beweging etc. Toen nergens meer aan en sloeg twee emmers ballen leeg, allemaal recht en allemaal verder dan normaal. Daarna ging ik voldaan aan de bar hangen met onbewust een wijze les in de achterzak.

Vol zelfvertrouwen vloog ik terug naar Nederland: nu zou het wel even gaan gebeuren! De eerste paar wedstrijden werden echter een flop. Te veel denken en het te goed willen doen. Steeds harder en langer werken op de driving range had ook niet het gewenste succes. Tot ik terug dacht aan die laatste dag en mijn sessie op driving range. Loslaten was het sleutelwoord. Ik nam mij voor om alle gedachten uit te bannen en er gewoon voor te gaan. Vertrouwen op je lichaam en alle tijd die je in de swing gestoken hebt. Je realiseren dat het niet uitmaakt of de swing altijd perfect is, het gaat uiteindelijk om waar de bal terecht komt.

Het hielp, mijn spel en resultaten verbeterde, ik kreeg nog meer plezier in het spelletje en mijn zelfvertrouwen groeide. Eén van mijn doelen was om tijdens het strokeplay kampioenschap op mijn vereniging, de tweede dag te halen. Dit lukte ruim. Met mijn handicap doe je niet mee om de prijzen in zo’n wedstrijd, maar toch kwam ik met een fantastisch gevoel de baan af dat weekend. Met als hoogtepunt een rondje 95 (41 stableford punten, CSA -1).

Op basis van de resultaten is de conclusie gerechtvaardigd dat 2009 een goed en constant golfjaar was. Ik verbeterde mijn handicap met 5 slagen om uiteindelijk op 22,3 uit te komen. Speelde 25 qualifing rondes, 5 maal verbeterde ik mijn handicap en 11 maal speelde ik binnen mijn buffer. De laagste ronde ging in 94 slagen. Het meest opvallende was misschien nog wel dat het allemaal veel minder moeite kostte dan de jaren daarvoor. Was veel meer ontspannen en binnen de buffer lopen ging bijna automatisch.

We staan nu aan het begin van 2010, en ik heb al bijna twee maanden geen ronde meer gelopen. Normaal speel ik gewoon door in de winter, maar nu houdt het weer ons thuis en is er tijd voor rust en bezinning: wat worden mijn doelen voor 2010 en hoe ga je die bereiken?

Veel spelen en er veel plezier aan beleven staat natuurlijk voorop. Eerst was ik wat voorzichtig bij het formuleren van mijn doelstellingen. Consolideren, paar slagen verbeteren, onder de 20 zou leuk zijn. Een beetje ambitie en niet echt uitdagende doelen. In mijn achterhoofd zat ook nog, de niet uitgesproken, wens van een rondje in minder dan 90 slagen. Maar met een beetje en weinig uitdaging kom je er niet, dus weg met dat voorzichtige gedoe en toch maar een echte doelstelling formuleren: verlagen van mijn handicap naar 18!

Hoe gaan we dat bereiken? Om te beginnen wil ik weer les nemen. Hierbij wil ik me richten op kleine verbeteringen. De foutjes die er weer insluipen er uit halen. Dit jaar géén grote veranderingen. Ik voel me prettig bij mijn huidige swing en dat wil ik even zo houden. Vertrouwen is wat mij betreft belangrijker dan perfectie.

Verder weet ik niet wat ik allemaal ga tegen komen. Wat ik wel weet is dat ik vanaf nu, op Golfvisie wekelijks verslag zal doen van mijn belevenissen en ervaringen en alle andere zaken die ik op of rond de golfbaan tegenkom. Hoop dat ik op die manier mag rekenen op uw support en mag meenemen op “mijn zoektocht naar handicap 18”!

Heb je vragen en opmerkingen bij dit artikel? Deel ze in de comments!